Poniedziałek – ten święty dzień, kiedy świat polityki zakłada garnitur, udaje rozsądek i szoruje język z weekendowych wybryków, by na nowo odgrywać spektakl odpowiedzialności i powagi. W teorii. W praktyce dostaliśmy kolejny dzień, w którym globalna scena drży od wybuchów – literalnych i metaforycznych – a polska polityka z charakterystycznym dla siebie grymasem samozadowolenia drapie się po głowie i rozprawia o tym, kto komu bardziej szkodzi.

Zamiast konkretów i odpowiedzi na realne wyzwania, otrzymujemy kłótnie, sondaże i bon moty, które mają przykryć brak strategii. Tymczasem świat się pali. Dosłownie i w przenośni. Wojna na Ukrainie, ataki terrorystyczne, wzrost autorytaryzmu, inflacja, rozpad sojuszy, klimatyczny chaos. A Polska? Polska się drapie. Poważnie i w zadumie. Jakby od drapania rozwiązywały się kryzysy.

ZEŁENSKI, MERZ I TRUMP, CZYLI PRZEPYCHANKI NA FRONTOWYM DYWANIKU

W Berlinie spotkali się: Wołodymyr Zełenski, kanclerz Friedrich Merz (nie, nie Olaf Scholz – ten już chyba przeszedł w tryb incognito) i wysłannik Donalda Trumpa, niejaki Steve Witkoff. Temat? Pokój. Ten mityczny twór, który krąży nad Europą jak duch Lenina nad mauzoleum – wszyscy chcą go dotknąć, ale nikt nie wie, co właściwie trzymają.

Ukraińcy odrzucili, bez litości, plan pokojowy rodem z Kremla. Zaskoczenie poziomu zero. Rosyjski „pokój” to jak oferowanie parasola na Titanicu – niby gest, ale lekko spóźniony. Zamiast tego, 72% Ukraińców machnęło ręką na zamrożenie frontu z opcją europejskich gwarancji bezpieczeństwa. Czyli klasyczne „jak się nie ma co się lubi, to się próbuje przeżyć kolejny dzień bez ostrzału”.

Tymczasem Trump, prezydent z funkcją ducha przyszłości, chce pozbyć się Zełenskiego. Bo nie lubi, bo za bardzo przypomina mu, że wojna to nie reality show. W jego oczach Zełenski to chyba taki europejski Jimmy Kimmel: mówi z akcentem i zadaje trudne pytania.

PREZYDENT NAWROCKI I TUSK: WYWIAD Z GŁUPOTĄ

W ten sam poniedziałek, prezydent Karol Nawrocki – który najwyraźniej zatrzymał się na poziomie edukacyjnym „lektury szkolne i Radio Maryja” – postanowił udzielić wywiadu, w którym stwierdził, że Donald Tusk „bardziej szkodzi Polsce niż Grzegorz Braun”. Trudno powiedzieć, co w tej wypowiedzi gorsze: moralna nieodpowiedzialność, polityczna ignorancja czy zwykły brak kontaktu z rzeczywistością. Porównywać demokratycznego premiera do fanatycznego antysemity, człowieka, który w Sejmie gasił gaśnicą chanukowe świece, to już nie tylko kompromitacja – to autoodstrzał z armaty rozsądku. Nawrocki po prostu uderzył w dno, a potem jeszcze zapukał od spodu, z entuzjazmem człowieka, który nie rozumie, że kadencja to nie zabawa w „Państwa-miasta”, tylko odpowiedzialność za wspólnotę. Jego wypowiedź zasługuje na podręcznikowy przykład: jak nie myśleć, jak nie mówić, jak nie być głową państwa.

TUSK VS KACZYŃSKI: SONDAŻOWE MMA

W polskiej klatce politycznej znów na ring wrócili dwaj starzy zawodnicy: Donald „Mówca Europy” Tusk i Jarosław „Szmer-zgliszczy” Kaczyński. Pytanie brzmiało: kto z nich lepiej ogarnia bezpieczeństwo państwa? 37,4% respondentów postawiło na Tuska, 21,4% na prezesa PiS, a reszta uznała, że obaj mają tyle samo wspólnego z bezpieczeństwem, co TikTok z prywatnością.

To miłe, że Polacy zaczynają dostrzegać, że wrzeszczenie o „obcych agentach” nie czyni z człowieka stratega. A krzyczenie w sejmie – owszem – robi wrażenie, ale głównie na mikrofonach.

NADZÓR NAD WOSIEM I BUDĄ – CZYLI GDY NADZOROWANYM JEST STRACH

UODO przyjrzał się Michałowi Wosiowi i Waldemarowi Budzie. Dlaczego? Bo panowie najwyraźniej bawią się danymi osobowymi jak dzieci zapałkami. „Chowanie głowy w piasek” to taktyka dobra dla strusi i polityków. Tyle że strusie przynajmniej nie mają ambicji kierowania resortami.

SZYBKI UPDATE EKONOMICZNY – INFLACJA TAŃCZY, ALE WCIĄŻ NIE PŁACI ZA OBIAD

Inflacja w listopadzie wyniosła ostatecznie 2,5%. Czy to dobrze? Teoretycznie. Ale jeśli chleb kosztuje jak kiedyś stek, to te procenty można sobie wsadzić do Excela i zapomnieć, że ktoś jeszcze wierzy w te dane. Bo w Biedronce i tak wygrywa ten, kto pierwszy dorwie schabowego na promocji.

SZYDERA DNIA: CZY SIKORSKI MA ZASTĄPIĆ TUSKA?

I znów sondaż: czy Sikorski byłby lepszym premierem niż Tusk? Memy już ruszyły, plotki rozkwitły jak pelargonie na balkonie babci Zosi. Ale Polacy nie są głupi – wiedzą, że zamiana Tuska na Sikorskiego to trochę jak zamiana Mercedesa na Jaguara – może wygląda lepiej na zdjęciach, ale naprawa kosztuje więcej.

OSTRZEŻENIE Z WYSP: ROSJA CHCE ZNISZCZYĆ NATO

Brytyjczycy biją na alarm – Rosja ostatecznie chce rozłożyć NATO jak meblościankę po rozwodzie. Gratuluję, Sherlockowie. Tylko że my to wiemy od 2014, a od 2022 to już nawet dzieci wiedzą. Pytanie tylko: co z tym zrobimy? Bo jak na razie Zachód przypomina ucznia, który wie, że ma kartkówkę, ale i tak sięgnął po TikToka.

TRUMP ZDOBYWA AMERYKĘ ŁACIŃSKĄ. A NAWET CHILE

W Chile wygrał sojusznik Trumpa – José Antonio Kast. Ultra-konserwatysta, który uważa, że prawa człowieka to opcjonalny dodatek do władzy. Ameryka Łacińska znów flirtuje z prawicowym mesjanizmem jak licealistka z motocyklistą. Fajnie wygląda, głośno gada, ale na końcu wszyscy płaczą.

ZDJĘCIE DNIA: MANHATTAN POD ŚNIEGIEM I GOŁĘBIE W LECIE

Gołębie na śniegu w Central Parku. Niby nic, ale patrząc na pogodę w Polsce, gdzie w grudniu kwitną stokrotki, to już zjawisko paranormalne. Chyba tylko klimat wie, co naprawdę się dzieje.

STRZELANINA W SYDNEY I MILIARDER Z HONGKONGU – ŚWIAT NIE ODPOCZYWA

W Sydney, podczas Chanuki, atak terrorystyczny. Kolejny dowód na to, że nienawiść nie bierze urlopu. A w Hongkongu miliarder może pójść siedzieć do końca życia – niby za spiski, ale tak naprawdę za to, że nie wiedział, kiedy przestać kombinować.

PODSUMOWANIE: CZYLI PONIEDZIAŁEK, W KTÓRYM ŚWIAT SIĘ CHWIEJE, A POLITYCY GRAJĄ W KAPSLE

Kiedy świat walczy z antysemityzmem, zniszczeniem NATO, Putinem, inflacją i głupotą – w Polsce prezydent odcina Chanukę, a opozycja rozważa zamianę premiera jakby chodziło o zmianę tapety w MS Teams. Ukraińcy trwają. Trump triumfuje. Brytyjczycy ostrzegają. A my? My się spieramy, czy prezes wie lepiej niż premier.

To był poniedziałek. Dzień, w którym rzeczy ważne znowu przegrały z rzeczami głośnymi. Dzień, który pokazał, że świat jest poważny, ale polityka wciąż bawi się w podchody.

A my? My czytamy. I pamiętamy.