Cóż to był za czwartek, proszę Państwa! Polska polityka znów udowodniła, że jest najlepszym kabaretem w tej części Europy, a Karol Nawrocki – nasz świeżutki, jeszcze pachnący lakierem prezydent – postanowił po dwóch tygodniach na urzędzie od razu zgłosić weto. Nie byle jakie! Ustawa wiatrakowa poszła do kosza, bo – jak twierdzi gospodarz pałacu – „większość Polaków była przeciw”. Problem w tym, że większość Polaków, według sondażu, była właśnie za. Ale cóż, kto by się tam przejmował matematycznymi fanaberiami, skoro można sobie urządzić polityczną wróżbę z fusów i nazwać ją głosem narodu.

I tak oto mamy prezydenta, który nie słucha obywateli, tylko powiewu własnego intelektu, a tego ma niewiele (jak to kibol). To pierwszy raz w historii, gdy głowa państwa woli dmuchać w trąbkę własnej narracji niż w turbiny przyszłości. Czyżby w Pałacu Prezydenckim zainstalowano już osobisty detektor lobby wiatrowego? Czy raczej ktoś pomylił wentylator z demokracją?

WIADOMOŚCI ZE ŚWIATA (I Z OSIN)

Podczas gdy w Warszawie wieje od wiatraków, w Osinach huknęło. Bezzałogowy statek powietrzny – czytaj: dron z wrednym akcentem rosyjskim – eksplodował sobie w powiecie łukowskim. MSZ zareagowało jak należy: była nota protestacyjna. Rosja została ostro zgromiona – tak, że pewnie w Moskwie aż im się samowary zatrzęsły. Oczywiście, w praktyce ta nota ma taką moc sprawczą, jak kartka wyrwana z zeszytu w kratkę – ale przynajmniej możemy udawać, że dyplomacja działa. Jak mawiają – papier przyjmie wszystko, nawet gniew narodu.

SASKIE MARZENIA

Ale są i dobre wiadomości. Pałac Saski wraca! Odbudowa rusza, a pani ministra kultury ogłosiła, że to symboliczny koniec odbudowy Polski po wojnie. Czyli – proszę bardzo – w XXI wieku wreszcie dopinamy 1945 rok. Jak tak dalej pójdzie, to za trzy pokolenia ogłosimy triumfalny koniec potopu szwedzkiego. A może w 2080 roku zrobimy wreszcie porządek z rozbiorami? Odbudowa pałacu to piękny gest, ale czy przypadkiem nie przypomina to urządzania balu w ruinach, podczas gdy dach wciąż przecieka?

NA FRONCIE SONDARZY

Polityka też ma swoje fronty. Sondaże mówią jasno: Koalicja Obywatelska rośnie, Grzegorz Braun i jego rycerze apokalipsy topnieją w oczach, a pensje Polaków rosną szybciej niż spada zatrudnienie . Cóż, polska gospodarka wygląda dziś jak pacjent na intensywnej terapii: puls jeszcze jest, ciśnienie skacze, a lekarze się sprzeczają, czy to cud, czy efekt kroplówki.

WIECZNE PYTANIA O WOJNĘ

Nowy ambasador Izraela w Polsce oświadczył, że wojna nie skończy się bez zniszczenia Hamasu. Dla odmiany, Amerykanie coraz głośniej mówią, że nie chcą już tak bardzo angażować się w Ukrainę, bo mają swoje własne kłopoty. Europa ma zagwarantować bezpieczeństwo, czyli mówiąc prościej: mamy założyć zbroję, choć nawet nie mamy jeszcze butów.

ZMARLI, KTÓRZY WIELE MÓWILI ZA ŻYCIA

Odszedł arcybiskup Józef Kowalczyk – człowiek, którego określano mianem „ojca chrzestnego” polskiego Kościoła. Symbol czasów, w których Kościół jeszcze próbował udawać, że jest ponad polityką, a tak naprawdę rozdawał karty. Teraz zapewne zorganizują mu taki pogrzeb, że nawet papież spojrzy z zazdrością.

Odszedł też Marcel Łoziński – dokumentalista, którego filmy opowiadały więcej o Polsce niż wszystkie prezydenckie orędzia razem wzięte. Jego brak to prawdziwa strata, zwłaszcza w kraju, gdzie dokumenty pisze się w kancelariach, a nie na planie filmowym.

NA KONIEC, WIATR W OCZY

Podsumujmy: prezydent Nawrocki zafundował nam weto, które bardziej przypomina foch dziecka na placu zabaw niż decyzję męża stanu. MSZ wysłało notę, którą Rosjanie użyją co najwyżej jako podpałki do ogniska. Pałac Saski wstaje z ruin – w sam raz, żeby politycy mieli gdzie defilować. A my, obywatele, patrzymy na to wszystko i zastanawiamy się, czy to kraj, czy kabaret.

Wszystko to razem pokazuje, że Polska to naprawdę wyjątkowy teatr. I jak to w teatrze – jedni grają tragedię, inni farsę. Tylko za bilety, jak zawsze, płaci widownia.