Nowy rok, nowe postanowienia, te same twarze. Polska 2026 startuje jak zacięty gramofon: z entuzjazmem, który po tygodniu zamieni się w ziewanie. Z jednej strony rozkwitają nadzieje – Boże Narodzenie nas rozczuliło, Sylwester upił, a 1 stycznia dał złudzenie świeżego początku. Z drugiej strony – na horyzoncie majaczą stare demony: Braun w wersji gotyckiego performera, Nawrocki z flagą wetkniętą jak kod QR do portfela, PSL szukające jakiejś nowej strefy komfortu między Kaczyńskim a sensem.
Ale zanim wszystko znów się rozleci, zanim zapomnimy, czego chcieliśmy 1 stycznia, warto spojrzeć na to, co najważniejsze: czy 2026 ma szansę być rokiem odwagi i nadziei, czy kolejnym odcinkiem tragikomedii, w której epizodycznie występuje rozsądek?
DONALD TUSK: CZYLI KTOŚ MUSI ROBIĆ ZA DOROSŁEGO W TYM DOMU
Noworoczne orędzie Tuska było, jak na polskie warunki, czymś niebezpiecznie bliskim przemówieniu męża stanu. Zero fajerwerków, ale dużo treści. Gdy inni pokazują flagi i pomniki, on pokazuje liczby, inwestycje, cele. Premier mówi o wzroście gospodarczym, o końcu drożyzny (co Polak komentuje ironicznie przy kasie w Lidlu), o repolonizacji przemysłu, armii z prawdziwego zdarzenia i zasadzie „najpierw polskie” — nie jako propagandzie, ale pragmatycznym planie odbudowy.
To jest program rządzenia, nie rządzenia sobą w internecie. Oczywiście, będzie krytykowany – przez tych, którzy nie przeczytali, ale słyszeli, że brzmiał jak z Brukseli. Tyle że, na Boga, jeśli Bruksela znaczy „porządek, inwestycje i mniej złodziejstwa” – to może wreszcie warto zamienić ciupagę na kalkulator.
Co więcej, Tusk jasno wskazał, że 2026 to czas „dociskania śruby” – nie zwykłym obywatelom, ale przestępcom: kibolskim watażkom, politycznym prowokatorom i prorosyjskim agentom. Tak, brzmi to jak obietnica wyborcza z plakatów w metrze. Ale skoro alternatywą są ludzie, którzy nie potrafią napisać posta bez błędu ortograficznego i grożą Europie apokalipsą – może warto kibicować dorosłemu przy stole.
NAWROCKI: PIĘĆ FLAG, ZERO POMYSŁÓW
Karol Nawrocki z IPN to człowiek, który wygląda jak marzenie pisowskiego sztabowca: gładki, poważny, patriotyczny. Problem w tym, że Nawrocki działa jak wygaszony ekran — coś tam było, ale zgasło. Jego orędzie było tak wyzute z treści, że nawet operator kamery musiał walczyć z zaśnięciem.
Flagi, tradycje, wartości. Wszystko w sosie instant, bez kontekstu, bez odniesień. Projekt? Rozdawanie flag. Naprawdę. Kiedy inne kraje budują AI i przemysł kosmiczny, my będziemy mieć „Flaga+”. To nawet nie jest śmieszne – to tragiczne. Jakby patriotyzm polegał na noszeniu przypinki, a nie na płaceniu podatków i przestrzeganiu prawa.
BRAUN, KONFEDERACJA I INNE SPOŁECZNE HALUCYNACJE
Grzegorz Braun. Kiedyś był egzotycznym dodatkiem do polityki, teraz stał się jej demonem. Zdobywa poparcie tych, którzy mają dość wszystkich – i właśnie dlatego są gotowi zagłosować na faceta, który prawdopodobnie mógłby rozpętać krucjatę przeciwko elektryczności.
Problem polega na tym, że Braun nie przyszedł znikąd. To Kaczyński jest jego politycznym ojcem chrzestnym, który przez lata flirtował z antyunijnymi hasłami, tolerował skrajności, a potem się dziwił, że wyborcy chcą czegoś więcej niż nudnych klęknięć pod krzyżem. I dostali Brauna – bez kompromisów, za to z apokaliptyczną wizją Polski jako oblężonej twierdzy, gdzie każdy, kto zna dwa języki obce, to agent Sorosa.
Konfederacja? Mentalne akwarium pełne rybek z ADHD. Sławomir Mentzen, Krzysztof Bosak – wszyscy chcą być twardzi, wolnościowi i antysystemowi. Problem w tym, że nie mają systemu, tylko memy.
PIS: NA GŁÓWNYM PLANIE, ALE W TLE HISTORII
Kaczyński próbował — nawet całkiem sprytnie — wygrywać wybory poprzez Nawrockiego, licząc, że konserwatywny flirt z radykałami przyniesie sukces. I nawet wygrał wybory prezydenckie. Ale to był ten rodzaj zwycięstwa, który pachnie porażką: bo zamiast umocnić PiS, umocnił Brauna.
Teraz prezes miota się między „maślarzami” a „margaryniarzami”, jakby jego partia była wiejskim śniadaniem w kryzysie. Jedni chcą skrętu w prawo, drudzy udają, że jeszcze można wrócić do centrum. A wszystko to pod okiem lidera, który już nie rządzi, tylko pilnuje, żeby mu nikt nie zabrał miejsca na partyjnej ławce.
PSL: CZŁOWIEK-FLAGA NA WSZYSTKIE WIATRY
Kiedy Kaczyński przesadza z radykalizmem, a Tusk z odpowiedzialnością, gdzie trafia część wyborców? Do PSL, czyli partii, która zawsze jest na granicy politycznej śmierci, ale jakoś nie znika. Kosiniak-Kamysz trwa, choć nikt nie pamięta dokładnie po co.
To jest ta formacja, która potrafi być „za, a nawet przeciw” — w zależności od tego, kto zapłaci rachunek za kolację. Teraz znów flirtują z Morawieckim, bo przecież trzeba mieć plan B, a najlepiej C i D. I tak trwa partia, która przetrwa każdą katastrofę — bo nigdy nie była nikomu potrzebna na poważnie.
NA ZAKOŃCZENIE: NADZIEJA, JAKO AKT POLITYCZNEJ ODWAGI
Rok 2026 może być momentem zwrotnym. Bo jak długo jeszcze można żyć w kraju, gdzie rozum i odpowiedzialność są uznawane za zdradę narodową, a flagi zastępują programy? Jak długo można tolerować polityków, którzy nawet Nowy Rok potrafią zamienić w wiec nienawiści lub defiladę symboli?
Może czas przestać traktować rozsądek jak opcję, a uczynić go podstawą? Może nadzieja to nie naiwność, tylko ostatni akt odwagi, na jaki nas stać?
W końcu — jak pisał Szekspir — „tchórz, zanim umrze, kona wiele razy”. Więc może przestańmy konać i spróbujmy żyć. Z głową. I bez Brauna.
Dodaj komentarz