Donald Trump znów przemówił. Tym razem w Knesecie, w Jerozolimie — mieście trzech religii, czterech kamer i jednego ego, które nie mieści się w kadrze. Miał to być moment historyczny. I był. Tyle że nie dla pokoju, lecz dla stand-upu dyplomatycznego.
Gdy Trump wchodził na mównicę, Izrael zatrzymał oddech, Gaza — gruz. W Strefie Gazy trwała cisza, bo nie ma już czego burzyć, a w Knesecie rozbrzmiały brawa, bo nie ma już czego słuchać.
„To koniec ery terroru i śmierci, to początek ery pokoju i nadziei” – oznajmił Trump, patrząc na świat, jakby właśnie podpisał akt stworzenia. Brzmiało to jak zwiastun filmu Marvela: „Pokój: Część II. Tym razem naprawdę!”
CUD NA PUSTYNI I WIELKA PROMOCJA
Rano Hamas wypuścił dwudziestu zakładników, Izrael dwa tysiące więźniów, a Trump wypuścił z siebie wszystko, co miał – strumień świadomości pomarańczowego proroka.
„Zakończyłem osiem wojen w dziewięć miesięcy” – pochwalił się, jakby opowiadał o wynikach w klubie fitness.
„Myślę, że odbudowa w Gazie się wydarzy” – dodał tonem dewelopera, który właśnie podpisał umowę na nowe apartamenty wśród ruin.
I rzeczywiście, może „się wydarzy”. Gaza po dwóch latach bombardowań przypomina teraz miejsce, gdzie nawet GPS mówi: „Nie wiem, stary, skręć gdziekolwiek”.
POKÓJ NA ZAMÓWIENIE, DOSTAWA DO IZRAELA
Trump mówił, że „Bóg chce pokoju na wieczność”. To piękne. Ale w ustach człowieka, który z równą łatwością groził Iranowi bombą atomową, brzmi to jak toast wygłaszany przez armatę.
Potem przyszły komplementy: „Izrael jest bardziej bezpieczny i szanowany niż kiedykolwiek w historii” – stwierdził, podczas gdy połowa Bliskiego Wschodu otwierała właśnie atlas, żeby sprawdzić, gdzie leży ten cudowny kraj pokoju.
W pewnym momencie dodał:
„To nie jest łatwy człowiek. Dlatego jest taki wspaniały” – o Netanjahu.
Tak, oto definicja przyjaźni politycznej w wersji Trumpa: jeśli jesteś trudny, to znaczy, że jesteś genialny. To jak powiedzieć: „Nie do zniesienia, ale wspaniały zapach narcyza”.
INCYDENT W KNESECIE — MAŁY BUNT W ŚWIĄTYNI EGO
W połowie wystąpienia dwóch posłów lewicy rozwinęło transparent „Uznajcie Palestynę!”. Ochroniarze zadziałali szybciej niż filtry w Twitterze. „To było bardzo skuteczne” – skomentował z zachwytem Trump. Bo jak wiadomo, nic nie cieszy tak bardzo, jak skuteczna cenzura w imię wolności.
Na sali owacje, w Gazie – echo.
SZARM EL-SZEJK: WIELKI FINAŁ I POKÓJ W PROMOCJI
Potem Trump pojedzie do Egiptu, by uczestniczyć w „szczycie pokoju”, który – jak sama nazwa wskazuje – był szczytem jego własnej autopromocji. Nad Morzem Czerwonym spotka się kilkudziesięciu przywódców, a wszyscy wiedzą, że prawdziwym tematem jest nie Gaza, tylko Trump.
Nie będzie przedstawiciela Polski, ale będą wszyscy, którzy chcą zrobić sobie z nim zdjęcie. Bo jak mawiał pewien dyplomata: „Trump to nie polityk, to zjawisko pogodowe – nikt nie wie, kiedy przejdzie i ile szkód zostawi”.
MIĘDZY CUDAMI A CYNIZMEM
Trump powiedział, że chce, by Gaza „odzyskała godność”. To wzruszające – szczególnie z ust człowieka, który uważa, że empatia to słabość, a dyplomacja to rodzaj golfowego uderzenia.
Ale gdy słucha się jego monologu o „najwspanialszej armii w historii” i „cudzie pokoju”, trudno nie odnieść wrażenia, że ten cud polega głównie na tym, iż ktoś jeszcze klaszcze.
Bo tak naprawdę Trump nie przywiózł pokoju – przywiózł show.
Pokój to tylko rekwizyt w teatrze, gdzie głównym aktorem jest jego własna jaźń, a każdy aplauz to kolejny odcinek serialu „Ja i świat, który mnie nie rozumie”.
EPILOG – TRUMP ZSTĄPIŁ Z CHMUR
„Niech Bóg błogosławi Izrael i Bliski Wschód” – zakończył, jak zawsze, w tonie kaznodziei, który właśnie sprzedaje odpusty w opakowaniu premium.
Na sali owacje. W Gazie cisza. A Trump? Trump promienieje. Bo oto znów jest centrum wszechświata.
W końcu, jak sam powiedział:
„Jestem dobry w kończeniu wojen. Jestem dobry w czynieniu pokoju.”
Nie dodał tylko, że najlepiej wychodzi mu zaczynanie od siebie.
Pokój z Trumpem – to brzmi jak nazwa reality show. Szkoda tylko, że jak zwykle:
Trump odleciał Air Force One,
Izrael odetchnął z ulgą,
a Gaza – z pyłem.
Dodaj komentarz