Gdyby ktoś jeszcze miał wątpliwości, że w Polsce religia to nie tylko sprawa sumienia, ale i wyborcza dźwignia, to właśnie przyszedł czas, by sięgnąć po różaniec i… kalkulator. Bo polski katolicyzm od lat nie modli się o zbawienie, lecz o wyniki w sondażach. A kazanie częściej przypomina brief partyjny niż Dobrą Nowinę.

Na ambonie — ksiądz. W tle — krzyż, narodowa flaga i baner z napisem „Nie oddamy wam Polski”. Z głośników leci homilia z funkcją podprogowego spotu wyborczego. I wszystko byłoby w normie, gdyby nie to, że zaraz po mszy proboszcz zdejmuje ornat, zakłada marynarkę w kratkę i idzie na spotkanie z posłanką Suwerennej Polski, by ustalić strategię modlitewnego wsparcia.

PiS przez lata traktował Kościół jak stację benzynową: można było zatankować zaufanie społeczne, podładować wizerunek i przepłukać brudy kadencji w wodzie święconej. I działało. Do czasu, aż duchowni zaczęli się bardziej interesować inflacją niż encyklikami. Wtedy padł pomysł genialny w swej prostocie: trzeba z Kościoła zrobić koalicjanta — najlepiej z własnym logo i transmisją na żywo z Rydzyka.

I tu wchodzi Hołownia, cały na biało (albo jasnożółto, jak ściany w sacrum). Człowiek, który wygląda jakby właśnie wrócił z nagrania programu o dobrych uczynkach i został marszałkiem Sejmu przez pomyłkę przy castingu. Hołownia to polityczny puzzel złożony z fragmentów katechizmu, TED Talka i kursu PR w „Charaktery”.

Jego Polska 2050 to partia, która chciałaby być jednocześnie nowoczesna, centrowa i… lekko poświęcona. Trochę świecka, ale z różańcem w schowku na rękawiczki. Trochę liberalna, ale tylko do granic zasięgu Radia Maryja. Hołownia mówi o moralności tak często, że mógłby przejąć czas antenowy po apelu jasnogórskim.

A Ziobro? Ach, Ziobro… Oto człowiek, który nie tylko zniknął ze sceny politycznej, ale zrobił to z takim hukiem, że aż prokuratura nie nadąża z katalogowaniem dowodów. Zbigniew „Patosupełnomocnik” Ziobro — minister sprawiedliwości, który zamienił sądy w teatr jednego aktora i prokuraturę w prywatne biuro śledcze. Kiedyś mówił, że będzie walczył o chrześcijańskie wartości. Dziś jego największą troską jest walka o abonament na Lexusa.

No i na końcu, jak zwykle, Rydzyk. Redemptorysta-inwestor, który z biedy zrobił markę premium. Jego imperium medialne, polityczne i finansowe ma więcej działów niż przeciętny urząd wojewódzki. Tam, gdzie inni stawiają krzyże, on stawia nadajniki. I kasuje przelewy.

A Kościół? Cóż. Oficjalnie — przeciw nacjonalizmowi, rasizmowi i instrumentalizacji religii. W praktyce — zależnie od diecezji. Tu biskup wzywa do jedności, tam proboszcz wiesza plakat kandydatki z Suwerennej Polski obok relikwii św. Andrzeja Boboli. Wszystko gra, jeśli tylko kasa się zgadza, a władza jest w zasięgu.

Sutanna w Polsce to nie tylko ubiór liturgiczny. To strój służbowy lobby politycznego. Bo wiara w Polsce — jak powiedziałby klasyk — nie jest problemem duchowym. To problem systemowy.

A teraz, drodzy bracia i siostry, przeżegnajmy się… z nadzieją na świeckie państwo.