Polska oszalała. I to nie tak zwyczajnie, po polsku, gdzie człowiek rano potrafi pokłócić się z lodówką, a wieczorem wierzyć, że jutro będzie lepiej. Nie, dziś to szaleństwo rozlało się szerzej, niczym wyciek azotu w fabryce konfetti. Bo oto Kacper Tomasiak, narciarski objawiony cherubin, z hukiem doleciał do srebra i brązu, wieszając na szyi narodowej dumy cały komplet medali, oprócz złota. Złoto zabrał mu jakiś Prevc – chłopak tak aerodynamiczny, że mógłby latać nawet bez nart, na samej determinacji i słoweńskim wdzięku.

A Polska? Polska natychmiast przeszła w stan narodowego uniesienia: TVN24 zrobił program specjalny, Tusk z uśmiechem jak z katalogu IKEA wysłał gratulacje, Nawrocki też coś pogrymasił w internecie — zapewne ze służbowego konta, bo osobiste służy bardziej do wetowania niż do przeżywania radości.

Srebro! Brąz! Naród wstał z kanap! A świat tymczasem wali się nam na głowę jak źle zamocowana belka startowa w Predazzo.

SKOK TOMASIAKA, CZYLI OSTATNIA RADOŚĆ PRZED KOŃCEM CYWILIZACJI

Kacper Tomasiak wyskoczył tak, że nawet stary Kamil Stoch, dumny 38-letni relikt czasów, kiedy skoki oglądało się jeszcze na kineskopie, mógłby mu przyklasnąć. A klaskałby długo, gdyby nie fakt, że pożegnał się właśnie z indywidualnymi igrzyskami w sposób tak melancholijny, jakby machał nam z pokładu odpływającego transatlantyku.

Tomasiak wyskoczył z tej wielkiej skoczni jak młody bóg — może i bez brody Zeusa, ale za to z energią, która musiała budzić zazdrość nawet u Domena Prevca, chłopaka, którego aerodynamiczny profil przypomina świąteczną bombkę w wersji slim.

W finale Tomasiak znów poleciał jak rozpędzona metafora, 138,5 metra czystej polskiej fantazji. A potem Sundal — ten norweski półrenifer — się potknął o własne ambicje i stracił medal. I w Polsce eksplodowała radość. Tak wielka, że przez chwilę zapomnieliśmy, że świat stoi na skraju geopolitycznej psychozy, a bezpieczeństwo narodowe nadzoruje człowiek, który nie ma poświadczenia bezpieczeństwa nawet na czytanie własnej korespondencji.

A W TLE… POLSKA STRATEGIA BEZPIECZEŃSTWA JEST JAK BUT OD TSCHOFENIGA — DYSKWALIFIKACJA

Podczas gdy Tomasiak lata w Predazzo, generałowie, że Polska funkcjonuje w oparciu o dokumenty strategiczne, które pamiętają jeszcze czasy, kiedy Trump miał tylko jednego adwokata i pół procesu.

BBN? Instytucja, którą powinien kierować ktoś o mentalności safe mode, a tymczasem zarządza nią Sławomir Cenckiewicz, człowiek, który nie ma dostępu do dokumentów tajnych, więc pracuje na poziomie: „Proszę nie pokazywać, bo będę musiał powiedzieć, że nie widziałem”.

To trochę tak, jakby chirurg plastyczny prowadził operację w rękawiczkach narciarskich. Coś niby da się zrobić, ale efekt może być… asymetryczny.

NAWROCKI W ROLI PREZYDENTA – CZYLI OPERETKA W BBN

Wyobrażam sobie tę Radę Bezpieczeństwa Narodowego, na której prezydent Nawrocki siedzi dumny jak kogut w kartonowym teatrzyku, a obok niego Przydacz porównuje program SAFE do rozbioru Polski. To tak, jakby dzieci z kółka teatralnego wystawiały tragedię grecką, ale scenariusz pisał im ktoś o wyobraźni ograniczonej do memów.

Program SAFE daje Polsce 43,7 miliarda euro na obronność. Pożyczka na 3 proc. oprocentowania — warunki, które nawet lichwiarz z westernu uznałby za „uczciwą ofertę”.

Ale PiS i Konfederacja mówią: – Nie! Bo Niemcy! – Nie! Bo suwerenność! – Nie! Bo ktoś nam każe przestrzegać prawa!

To ten sam typ logiki, według którego ktoś woli płacić 20 proc. odsetek u amerykańskiego bankiera, byle nie wziąć taniego kredytu od Unii, bo „Europa chce nam ukraść wolność”. Takiego myślenia nie powstydziłby się nawet Trump, a to człowiek, który potrafił obrazić jednocześnie wiatr, ziemię i własny cień.

PIĘKNE WALENTYNKI W POLSKIM PIEKIEŁKU

Walentynki 2026. W świecie zakochanych królują róże, kolacje i rozpaczliwe „czy my jeszcze jesteśmy razem?”. A u nas? U nas walentynkowe starcie frakcji PiS, w którym „maślarze” biją się z „harcerzami” o schedę po Kaczyńskim, który słabnie jak sygnał Wi-Fi w betonowym bunkrze.

Prezes jest skazany na porażkę. I rzeczywiście — dziś Kaczyński przypomina starą, nadgryzioną księgę, którą ktoś próbuje wciąż otwierać, choć kartki dawno się rozsypują. Nie odejdzie sam — musi zostać wykopany. Najlepiej siłowo, przy wtórze chóru złożonego z Sasina, Błaszczaka i Brudzińskiego, którzy mogą mu co najwyżej potrzymać segregator.

A TRUMP? TRUMP JEST SOBĄ, CZYLI CHAOS NA DWÓCH NOGACH

W Monachium Zelenski mówi o gwarancjach pokoju, świat napięty jak lina do bungee, a Donald Trump zachowuje się tak, jakby ktoś mu dał pilot do NATO i nie powiedział, który przycisk robi reset. Eksperci mówią, że jego każda decyzja może odwrócić świat do góry nogami. Tyle że on to robi z taką nonszalancją, jakby przewracał mebel w IKEA, zanim go jeszcze skręcił.

A Putin? Putin to morderca, który liczy, że Zachód się zmęczy, a Europa włączy tryb „oszczędzamy na bezpieczeństwie”. Tymczasem generałowie mówią jasno — Polska musi mieć zdolność uderzenia głęboko w Rosję. Tak głęboko, by na Kremlu poczuli smród spalonej dumy.

A MY? MY TAŃCZYMY NA MROZIE JAK WESOŁE BAŁWANY

W sobotę walentynkową śnieg sypał, deszcz lał, a Polska dostała medale i rozkosz polskości mogła przez chwilę rozświetlić mroźne niebo. Tomasiak dał nam czystą radość, tę dziecięcą, której nikt nie odbierze.

Ale obok trwa chaos: – strategia obronna pisana na ślepo, – prezydent bez kompasu, – frakcje PiS jak dwa koguty dziobiące się o resztki znaczenia, – Konfederacje, te dwie groteskowe konserwy, które straszą Niemcem i Unią jak dziecko potworem spod łóżka, – a świat patrzy na nas jak na kraj, który potrafi zachwycać na skoczni, ale w polityce wciąż ląduje na buli.

PODSUMOWANIE DLA LUDZI WRAŻLIWYCH NA LOGIKĘ

Polska sobota 14 lutego 2026 wyglądała tak:

– Tomasiak — lata jak marzenie. – Prevc — złoty, bo grawitacja go lubi. – TVN24 — orgazm mediów. – Tusk — elegancko gratuluje. – Nawrocki — nieudolnie udaje prezydenta. – Cenckiewicz — szef BBN bez dostępu do BBN. – PiS — przeciw pieniądzom SAFE, bo Niemcy. – Konfederacje — przeciw wszystkiemu, bo tak. – Kaczyński — walczy z własną schyłkowością. – Trump — walczy ze światem, głównie przypadkiem. – Putin — walczy o to, by świat znów go nienawidził bardziej.

A Polacy? Polacy patrzą na Tomasiaka i myślą: „No… przynajmniej ktoś w tym kraju umie lecieć prosto.”

MANOWSKA, ŻUREK I WALENTYNKOWY SĄD NAD BRAUNEM

A jakby komuś było mało tego walentynkowego bigosu, to jeszcze pojawiła się Małgorzata Manowska, która ogłosiła, że nie będzie ubiegać się o kolejną kadencję. W polskim wymiarze sprawiedliwości to wydarzenie jak zrzucenie nadmiarowego balastu z przeciążonego balonu — niby wciąż lecimy, ale przynajmniej kosz zaczyna mniej trzeszczeć. W tle ministr Żurek, człowiek o cierpliwości godnej pilota szybowca, próbuje na nowo powiązać to wszystko z praworządnością. Jak zwykle — z klasą, spokojem i tą dziwną umiejętnością mówienia trudnych rzeczy tak, że człowiekowi nie chce się rzucić kubkiem o ścianę.

A sondaż o Braunie i ambasadorze USA? Polska znów pokazała swoją duszę — rozdwojoną, popękaną, ale jednak logiczniejszą niż cały ten antysystemowy kabaret. Bo kiedy Amerykanie mówią jasno, że Braun to skrajny szkodnik, a Polacy pytani w sondażu w większości przyznają im rację, to nagle okazuje się, że zdrowy rozsądek jeszcze tu mieszka. Może w suterenie, może przy kuchni, ale jednak wciąż żyje.

I tylko Braun, ten samozwańczy rycerz apokalipsy, chodzi po scenie politycznej jak postać wycięta z kiepskiego komiksu: dużo dymu, mało treści, zero godności. Jeśli ktoś ma wątpliwości, wystarczy spojrzeć na reakcję ambasady USA — uprzejmą, dyplomatyczną, a jednak wystarczająco ostrą, by przeciąć ten balon nadętej ignorancji. Polska to widzi, świat to widzi, a Braun dalej gra w teatrze, w którym kurtyna dawno już spadła.