Karol Nawrocki – człowiek, który wygląda, jakby zszedł ze sceny kulturystycznej prosto do Pałacu Prezydenckiego, ubrany w retorykę z second-handu po IPN-ie, a my wszyscy mamy udawać, że to „ludowy prezydent”, a nie baraż pomiędzy kibicem Lechii a wielbicielami górniczego disco polo. Gdyby Kwaśniewski był disco, to Nawrocki jest techno na mefedronie: rytmiczny, toporny i wciąż nielegalnie trzyma się kupy.

1. MIĘŚNIE, KEBAB I TEOLOGIA KONFEDERATÓW

Czy można ufać człowiekowi, który swoją polityczną karierę rozpoczął w kibolskiej loży honorowej, a skończył w łóżku z Mentzenem? Owszem – jeśli ufa się również tabloidom, horoskopom i influencerom z TikToka. Nawrocki z Konfederacją flirtuje jak stary wujek na weselu: niby się uśmiecha, niby tańczy, ale wszyscy czują, że zaraz ktoś wyciągnie petycję o zakaz aborcji i legalizację bąkiewiczowych band do obrony terytorialnej.

No i ten jego IPN-owski rodowód – jakby historia Polski była aktem notarialnym, który tylko on może autoryzować. Wymazywanie nieprawomyślnych faktów, zamienianie cieni na światło reflektorów. Nawrocki w IPN-ie zachowywał się jak archiwalny hydraulik: nie naprawiał przecieków, tylko zakręcał zawory historii.

A teraz? Macha wetem jak szabelką husarską na TikToku i grozi, że nie podpisze ustawy, bo „jest zbyt lewicowa”, czyli prawdopodobnie zawiera słowo „edukacja” bez przymiotnika „patriotyczna”.

2. WĘGIEL ŚWIĘTY I ŚLĄSK ŚWIĘTSZY

Kiedy JSW się wali, Nawrocki staje jak husarz przy kopalni – tylko że nie z szablą, a z infografiką z Ordo Iuris i pomysłem na „restrukturyzację poprzez weto”. I niech nikt nie zapomni, jak opowiadał o tym, że „węgiel to nasz strategiczny surowiec”, a górnicy to „bohaterowie na pierwszej linii frontu walki o polską suwerenność energetyczną”. Szkoda tylko, że jego polityka sprawiła, że ci bohaterowie teraz walczą głównie o zupę pomidorową w taniej stołówce i święty spokój z ZUS-em.

Przypomnijmy: to Nawrocki zawetował aktualizację planu energetyczno-klimatycznego. Unia Europejska złożyła na Polskę skargę do TSUE, a Nawrocki siedzi, jakby był wielkim strategiem szachowym, podczas gdy wszyscy dookoła grają w bilard, ale bez stołu. On nie tylko nie rozumie klimatu – on go aktywnie sabotuje, jakby CO2 miało zostać świętym patronem jego prezydentury.

3. CENCKIEWICZ, CZARNEK I INNI NINJA Z PAŁACU ZIEMNIACZANEGO

Czy można prowadzić politykę zagraniczną z człowiekiem, który nie ma dostępu do tajnych informacji NATO, bo mu SKW zabrała legitymację za zbyt mocne alt-historyczne fanfiki? Oczywiście – jeśli prowadzi się ją przez Google Translate i wyszukiwarkę memów na Telegramie. Cenckiewicz, prawa ręka Nawrockiego, jest jak postać z „Władcy much”, która dostała stanowisko w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego.

I ten jego entourage: połowa to byli asystenci Czarnka, reszta to faceci, którzy mieli kiedyś tatuaż „White Pride” i teraz zakrywają go marynarką z Wólczanki. Zamiast ekspertów, mamy mistrzów memów, którzy potrafią pokazać wykres, ale tylko jeśli kończy się na haśle „wina Tuska”.

4. TUSK – JEDYNY DOROSŁY W POKOJU Z GĄBKAMI

Donald Tusk przypomina w tym całym galimatiasie rodzica, który wrócił z pracy, wszedł do pokoju dzieci i zastał ich, jak próbują naprawić telewizor przy pomocy mleka i plasteliny. Nie jest idealny, ale przynajmniej mówi pełnymi zdaniami i nie myli planu energetycznego z menu w barze mlecznym.

Że współpracuje z Nawrockim? No cóż – czasem trzeba pogłaskać pitbulla, żeby sąsiedzi nie uciekali z osiedla. Ale warto pamiętać, że to nie Tusk flirtuje z Konfederacją. To nie Tusk robi z kibolstwa stylu prezydentury. To nie Tusk wetuje ustawy, żeby przypodobać się wyborcom, którzy są przekonani, że szczepionki mają Wi-Fi.

FINAŁ?

Karol Nawrocki to nie prezydent z ludu. To prezydent z demobilu. Prezydent z resztek politycznego bazaru: trochę Konfederacji, trochę PiS-u, trochę „prawdziwych patriotów” z Twittera i trochę Janusza z siłowni.

Ale uwaga: on naprawdę działa. Bo Nawrocki, choć wygląda jak boss drugiego poziomu w grze RPG, to całkiem sprawnie wetuje, manewruje i manipuluje, tylko po to, by ostatecznie zatruć wodę w studni, z której sam będzie pił.

Tusk patrzy na to z irytacją. Sikorski próbuje coś powiedzieć, ale już wiemy, że za mocno się podoba sam sobie. A Kaczyński? Siedzi jak wielki roztopiony ser w fotelu, planując nową wersję Paktu z Diabłem. I tylko Mentzen pije piwo. Z kim? Ze swoim prezydentem.

Bo, moi drodzy, oto nadeszła era… Karola z Kebaba.

I jeśli myślicie, że to tylko faza – to pamiętajcie: fazy bywają przejściowe. Prezydentury niekoniecznie.