Jeszcze tydzień temu wszystko wydawało się być na swoim miejscu. Donald Tusk – spokojny i skupiony – zrywał bazylię w ogrodzie dyplomacji, Hołownia nagrywał InstaStory z filtrem powagi, a Gawkowski cicho marzył o zostaniu pierwszym cyfrowym wicepremierem w historii ludzkości. Ale polityka, proszę Państwa, nie zna litości. Jeden błąd, jeden nocny wypad do Adama Bielana i wszystko się sypie jak przemowa Włodzimierza Czarzastego bez kartki.

Premier Tusk wrócił z Rzymu w formie. Opalony, wypoczęty, gotów do rozmów o rekonstrukcji. A tu – klops. Koalicjant z Polski 2050 głosuje razem z PiS-em i Konfederacją, bo „w małych miastach też chcą mieć mieszkania”. Idea szczytna, ale wykonanie takie, jakby ktoś zamiast mieszkania zafundował rządowi obskurną kawalerkę z wilgocią polityczną. Głosowanie poszło, poprawka przeszła, a Tusk… tylko westchnął i powiedział: „Ślubu z nimi nie brałem”. No i dobrze, bo z takim Hołownią to by się rozwód ciągnął jak modernizacja sądownictwa.

Ale to nie koniec. Szymon – marszałek rozterek i niewypowiedzianych ambicji – spotkał się nocą z Jarosławem Kaczyńskim. W mieszkaniu Adama Bielana. Bez świadków. Bez alibi. Bez powagi. Można by to przemilczeć, gdyby nie fakt, że Hołownia tłumaczy to jako „normalny dialog polityczny”. Serio? Dialog? W mieszkaniu Bielana? To już nawet TVP nie próbowała takich narracji podczas wieczorów wyborczych.

Donald Tusk, człowiek który przeżył już wszystko – od Pawlaka przez Giertycha po Morawieckiego – nie traci rezonu. Nie krzyczy, nie grozi, tylko uśmiecha się kąśliwie i rekonstruuje rząd z chirurgiczną precyzją. W tle walka o superresorty – PSL walczy o energię, bo ktoś musi kontrolować kontakty, Lewica o równość, czyli o stanowiska, a Hołownia… no właśnie, nie wiadomo. Może o wicepremiera, którego nie chciał, ale teraz jednak by wziął. Ale już nie jako warunek, tylko tak… z poczucia krzywdy.

Trzy ministry bez teki mają zniknąć z rządu. I dobrze – nikt nawet nie zauważył, że były. Katarzyna Kotula zostanie zdegradowana do rangi wiceministry, co zapewne będzie tematem czwartego rozdziału jej pamiętników z czasów równego traktowania.

A w tle – polityka globalna. Donald Trump, ten sam, który jeszcze niedawno rozsyłał buziaki do Putina, teraz grozi mu sankcjami i bombardowaniem Moskwy. Chyba Putin zapomniał wysłać mu kartki na Dzień Niepodległości USA, bo Trump nagle przypomniał sobie, że Ukraina to sojusznik, a Rosja to wróg. Broń znów płynie, cła lecą, Kreml się krzywi. A senatorowie wprowadzają ustawę, która przewiduje 500-procentowe cła na kraje kupujące rosyjskie surowce. Można powiedzieć, że Putin zaoszczędził na zaproszeniach do G20, bo i tak nikt z niego nic nie kupi.

A w Polsce? Pożar w Mińsku Mazowieckim, 280 strażaków, hala z tworzywami sztucznymi – i dziwne milczenie MSWiA. Podobno przyczyną nie był Hołownia palący za sobą mosty, choć to nie zostało jeszcze jednoznacznie wykluczone. Strażacy uratowali sąsiedni budynek, bo był pełen łatwopalnych materiałów higienicznych – czyli mniej więcej jak struktura klubu Polska 2050. Wygląda solidnie, a w środku sama wata.

Na dokładkę, Trump zapowiada cła na cytrusy z RPA i towary z UE. Polska szykuje notę dyplomatyczną, którą przeczyta prezydent Nawrocki, o ile wcześniej nie zagubi się w kalendarzu IPN. Ten sam Nawrocki, który wkrótce zostanie zaprzysiężony, a potem prawdopodobnie zacznie uruchamiać „ofensywę legislacyjną”. Brzmi groźnie, ale zapewne skończy się na kilku wetach i podpisaniu ustawy o upamiętnieniu braku pamięci.

Sondaże? Polska 2050 spada. Hołownia obrażony. PSL się cieszy, bo „będą tektoniczne przesunięcia”, a Gawkowski chodzi dumny jak paw, bo może zostanie wicepremierem z resortem cyfryzacji i własnym studiem na TikToku.

A Donald Tusk? Donald Tusk trwa. Bo gdy wszyscy wokół kręcą się jak w telenoweli brazylijskiej, on jest jak narrator z BBC – zwięzły, spokojny i wie, że pingwiny przeżyją burzę.