Jeśli ktoś jeszcze łudził się, że Pałac Prezydencki będzie miejscem majestatu, refleksji i odpowiedzialności, to Karol Nawrocki właśnie wepchnął go z impetem do świata kabaretu – takiego bez puenty, ale za to z bardzo złym aktorem w roli głównej. Bo co innego zwoływać Radę Bezpieczeństwa Narodowego w sytuacji zagrożenia państwa, a co innego zwoływać ją, bo ktoś, gdzieś, kiedyś, powiedział w prawicowym brukowcu, że Włodek Czarzasty mógł pić herbatę z samowara.

ZAWIADUJĄCY DRAMATEM: KAROL „OMERTA” NAWROCKI

Karol Nawrocki, ten przedziwny eksperyment społeczny na stanowisku głowy państwa, postanowił uczynić z RBN prywatne reality show. Trzy tematy: europejska pożyczka, rada pokoju od Trumpa (czyli Donald buduje Światowy Dom Dziecka pod auspicjami nuklearnego grilla), i – crème de la crème – „wschodnie kontakty towarzysko-biznesowe” Włodzimierza Czarzastego. Co to znaczy? Tyle co nic. Przekaz jasny: „nie mamy dowodów, ale mamy insynuacje, więc rozpalmy narodowe ognisko podejrzeń”.

A wszystko to prowadzi człowiek, który jeszcze dekadę temu biegał z krótkofalówką po Grand Hotelu w Sopocie, broniąc celebrytów przed dziennikarzami i dziewczynami z długimi rzęsami, choć czasem te dziewczyny umawia z gośćmi hotelu. Prezydent z przeszłością ochroniarza, który dziś tropi czerwone nici łączące Czarzastego z Moskwą. Kafka by się zsikał ze śmiechu.

CZARZASTY: CZERWONY, ALE NIE GŁUPI

Czarzasty, który do tej pory był dla mnie trochę jak stary globus w szkole podstawowej – przestarzały, pomarszczony, ale czasem przydatny – nagle okazał się być jedynym rozsądnym facetem w tym cyrku. Odpowiedział z ironią i spokojem: „Jestem czysty, a pan?”. I nagle Karolowi zbladła karnacja, jakby przypomniał sobie wszystkie wieczory z lat 90., które skończyły się dymem, kebabem i brakiem alibi.

Czarzasty nie pęka. Wie, że to próba szczucia, że Cenckiewicz (ten patriota rekonstruktor, który od lat biega za cieniem Lecha Wałęsy jak pies tropiący teczkę IPN-u) razem z Nawrockim postanowili zrobić z Polski trzeci sezon „House of Cards”, ale z budżetem szkolnego przedstawienia.

RADA POKOJU, CZYLI TRUMP JAKO DZIĘCIOŁ POKOJU

Na deser – Trump. Stary znajomy chaosu, mężczyzna o włosach jak wata cukrowa na wietrze. Proponuje Polsce członkostwo w Radzie Pokoju, organizacji równie realnej, jak dyplomacja Putina. Nawrocki niby nie wie, co z tym zrobić, bo konstytucja i zdrowy rozsądek stoją na przeszkodzie, ale i tak zwołuje RBN. Bo przecież trzeba poradzić się ludzi, którzy nie potrafią odróżnić szyfranta od Szyfrana. A może ambasador USA rzucił mu hasło, może Trump zadzwonił z poleceniem. Tak czy inaczej – prezydent RP wygląda jak chłopiec od podawania wody, który przypadkiem dostał się na zebranie NATO.

SAFE – PROGRAM RATUNKU DLA LOGIKI

Owszem, Polska ma dostać 150 miliardów euro na sprzęt wojskowy. I to jest temat! Ale oczywiście został przykryty przez grzebanie w prywatnych kontaktach Czarzastego, bo przecież realne bezpieczeństwo to nuda, a insynuacje – to show. A Nawrocki? Ten wybitny strateg z dyplomem z rekonstrukcji historycznych twierdzi, że tych pieniędzy nie powinniśmy wydawać w Polsce. Ani nawet w Europie. Lepiej w USA, tam ponoć robią najlepsze granaty i najdroższe śrubki. Trump się ucieszy, ambasador poklepie po plecach – interes załatwiony.

FINAŁ, CZYLI PODSUMOWANIE DLA CZYTELNIKÓW W STANIE SKRAJNEJ IRYTACJI

Nawrocki – kapuś z zapędami imperialnymi, prezydent w trybie „mam dostęp do teczki i chcę się nią popisać”. Czarzasty – z dystansem, z ironią, aż przykro, że to właśnie on zachowuje się jak dorosły. Cenckiewicz – wzorzec z Sèvres hipokryzji, który powinien być trzymany w formalinie jako eksponat podpisem: „człowiek, który nie umiał przestać”.

I gdzieś tam w tle biedna Polska, która chce tylko spokoju, ciepłej wody i żeby prezydent przestał bawić się w Sherlocka Holmesa na kokainie.

Czy będzie lepiej? Nie. Ale będzie zabawnie.

Do zobaczenia po posiedzeniu Rady – może będą popcorn i transmisja z napisem: „Uwaga! Dorośli rozmawiają”.