Jarosław Kaczyński trafił do szpitala. A wraz z nim – połowa PiS do stanu psychicznego, który psychiatria klasyfikuje jako „syndrom utraconego wodza z infekcją dróg oddechowych”. W partii zawrzało, a po korytarzach sejmowych poniosły się szepty: „Czyżby konklawe? Czy Błaszczak już przymierza infułę? Czy Jan Maria Tomaszewski wie więcej, niż mówi?”

Tak, drogi Czytelniku. Nawet w zgrzebnej epopei o schyłkowym liderze prawicy można doszukać się odrobiny farsy. Zresztą, nie odrobiny – całej palety, jak w kiepskim teatrze politycznym.

W PiS trwa teraz teatr cieni, tylko że nikt nie chce być cieniem – wszyscy widzą się w roli promienia. Błaszczak robi za papieża technicznego, „młode wilki” z partii ostrzą kły na ewentualną sukcesję, a działaczki z pisowskiej altanki duszą się w sentymentach. „Zwłaszcza panie boją się o Jarosława” – mówi jeden z posłów. Litości. Jakby chodziło o wiekowego aktora telenoweli, który po raz kolejny złapał przeziębienie na planie.

Zapalenie płuc? Infekcja? Oczywiście, każda choroba u człowieka w tym wieku to nie bułka z masłem, tylko cały strudel zagrożeń. Ale też – miejmy litość – Kaczyński od dawna jest cieniem własnej legendy. Zamiast lidera, mamy ospałego reżysera, który odgrywa swoje ostatnie sceny, gubiąc dialogi i myląc rekwizyty.

I w tej atmosferze nadęcia – wchodzi on, cały na biało (czy raczej bladoniebiesko, bo to kolor szpitalnych piżam): Błaszczak. Mariusz „Nie Ja, Ale Mogę” Błaszczak, który wykorzystuje chwilę, by zebrać młodzieżówkę i poudawać, że to nie tylko regularne spotkanie, ale „coś więcej”. Tu nie ma konklawe – mówi jeden z posłów. Nie ma. Ale kadzidło już się dymi.

Swoją drogą, cała ta sytuacja pokazuje tragiczną groteskę partii opartej na jednym organizmie. I to dosłownie. Kaczyński się kicha, a cały układ immunologiczny partii zaczyna słać SMS-y i szukać lekarza dyżurnego. Pamiętajmy: ta sama partia miała rządzić Polską jak twardy monolit – a tu wystarczy infekcja i już wszyscy szukają wiaderka.

W tle wyłania się jeszcze większa groteska – Karol Nawrocki, człowiek z aspiracjami do tronu prawicy, mężczyzna który w wyobrażeniu własnym już gra w politycznego Wiedźmina i to bez koszulki. Problem w tym, że jego miecz jest z plastiku, a potwory które rzekomo pokonuje, są raczej z działu promocji w PiS.

Kaczyński może i się kurzy w szpitalu, ale wciąż panuje nad tym cyrkiem. Nawrocki na razie może robić za konferansjera, a Błaszczak za zapasowego klarnecistę – ale żaden z nich nie ma partytury.

A jeśli prezes jednak nie wróci – mentalnie, fizycznie, lub po prostu zniechęcony? Wtedy pozostaje nam obserwować, jak banda ludzi z ogromnym ego i brakiem charyzmy kłóci się o taboret.

I tu warto dodać jedną refleksję: gdy człowiek staje się nie tyle liderem, co zakładnikiem własnej legendy, to nawet przeziębienie urasta do rangi narodowego wydarzenia. A jeśli dodamy do tego zapalenie płuc, to robi się z tego niemal zamach stanu na własne drogi oddechowe.

Tak wygląda Polska prawica w 2026 roku: jeden kaszlący wódz, kilka rozdygotanych frakcji i tabun działaczek, które drżą o Jarosława jak pensjonarki o zdrowie Edyty Górniak w latach 90.

Czy Kaczyński wyjdzie ze szpitala? Pewnie tak. Czy wyjdzie z polityki? O, tu dopiero zaczyna się najdłuższa telenowela w historii III RP.

I nie, nie będzie śmiechu. Będzie rechot. A potem wybory.