W piątkowe popołudnie, gdy przeciętny Polak marzy o tym, by otworzyć piwo, a nie Konstytucję RP, Karol Nawrocki przypomniał sobie, że wcisnął przycisk „weto” z takim zaangażowaniem, jakby grał na symulatorze niezależności. Zatrzymał ustawę o usługach cyfrowych. Powód? Wolność słowa. Oczywiście.

Weto, które Elon Musk powitał brawami, a cała reszta Europy — gromkim facepalmem, stało się zarzewiem dyskusji o tym, czy prezydent przeczytał ustawę, którą odrzucił. Podejrzewam, że nie. Że nawet nie wiedział, na co podpisuje, ale jak Musk napisał „Great job, Karol”, to poczuł się jak bohater Matrixa, który sam jeden pokonał algorytmy.

Internet nie pozostał dłużny. W ramach nowoczesnej edukacji cyfrowej Nawrocki został bohaterem setek memów i deepfake’owych fotek. W jednych biega po plaży w bikini jak Pamela z „Słonecznego patrolu”, w innych pozdrawia naród w stringach z godłem. Oczywiście fotki nieprawdziwe, ale symboliczne. Bo skoro wolno wszystko, to wolno wszystko. Witaj w piekle wolności słowa.

Zbulwersowany tym wszystkim minister cyfryzacji Krzysztof Gawkowski odpisał Muskowi: „To nie zwycięstwo, to hańba”. I trzeba oddać sprawiedliwość: tak, w istocie — hańba. Polska, ostatni kraj UE, który nie wdrożył DSA, staje się cyfrowym buszem, gdzie wszystko wolno, a moderacja treści to „cenzura”. Przypomnijmy: ustawa miała blokować pedofilię, nienawiść, nawoływania do przemocy. Ale dla prezydenta groźniejszy od deepfake’a z dzieckiem jest urzędnik.

Na tym tle ciekawie wygląda wątek Elona Muska. Człowiek, który wymyślił auto bez kierowcy i sieć bez reguł, teraz poucza całe kontynenty, czym jest wolność. Gdy jego sztuczna inteligencja Grok generuje pornograficzne wizerunki dzieci, Musk udaje, że nic się nie stało. „Dosłownie zero przypadków” — pisze, a w tym czasie urzędnicy w Australii, Wielkiej Brytanii i Brukseli rozsyłają faksy, by zamknąć mu interes.

A Nawrocki? On się nie wtrąca. On stoi na straży wolności. Głównie tej, która przychodzi z Doliny Krzemowej i ma logo Tesli. Wolność? Tak. Odpowiedzialność? To już nie jego broszka.

Tymczasem jego żona, Marta Nawrocka, spaceruje po czerwonych dywanach, trzymając męża za rękę, jakby mogła jeszcze powstrzymać go przed kolejnym politycznym saltem. Ekspert od mowy ciała chwali ich „zgrany krok”, ale my wiemy, że to raczej marsz w stronę absurdu — zgrabny, równy i nieuchronny jak defilada w PRL.

Na zapleczu dramatu — Zbigniew Ziobro i jego armia. Prokuratorzy, stowarzyszenia, sędziowie hejterzy. Minister Waldemar Żurek odpala pozwy jak race na Marszu Niepodległości. Neo-sędzia Zaradkiewicz dostał sądowy zakaz rozpowszechniania zmanipulowanego zdjęcia — i słusznie, bo propaganda nie potrzebuje prawdy, tylko obrazka. W tle tej farsy rozgrywa się poważna batalia o godność urzędnika państwowego, który nie dał się zepchnąć na margines przez fejkowe gesty i brutalną kampanię nienawiści. Żurek, jeden z ostatnich bastionów praworządności, pokazuje, że nie zamierza odpuścić, nawet gdy cała dawna kasta Ziobry udaje, że gra teraz w innym serialu. Jego konsekwencja to nie tylko kwestia honoru — to znak, że w Polsce nadal są ludzie, którzy wierzą, że prawo nie powinno być memem.

Tymczasem PiS i Konfederacja w sondażach rosną, jakby ktoś rozlał wodę na elektrolity głupoty. Konfederacja — ta od teorii spiskowych i darcia się o złotówkę — ma już prawie 13 proc. poparcia. PiS wciąż ponad 25. Zjednoczona Prawica to jak serial, którego nikt nie ogląda, ale każdy zna fabułę. PSL, jak zawsze, drepcze pod progiem, szukając nowej tożsamości między trzecim a czwartym stanowiskiem w rządzie.

A inflacja? Stabilna jak uśmiech rzecznika NBP — czyli nienaturalnie. Bazowa inflacja 2,7 proc., najniższa od sześciu lat. Tylko ceny usług nadal uparcie rosną, jakby fryzjerzy i hydraulicy nie dowiedzieli się, że kryzys już minął. Ale spokój ten przypomina ciszę przed powodzią — jakby gospodarka powiedziała: „Dobra, zrobiliśmy przerwę, teraz wracamy do roboty.”

A Grenlandia? Tak, wraca temat. Trump znów chce ją kupić. Jak schabowego na promocji. „Bo jak nie my, to Chiny!” — straszy. Nawet Pieskow z Kremla oświadcza, że wyspa należy do Danii, ale przy Trumpie nawet Rosja brzmi jak kustosz prawa międzynarodowego. I jak na ironię: prezydent USA otrzymał „Nobla” — nie tego prawdziwego z Oslo, ale medal wręczony przez wenezuelską opozycjonistkę Marię Corinę Machado. Trump się ucieszył, jakby właśnie uratował świat przed globalnym ociepleniem, swoim nowym sprayem do włosów.

Tymczasem Polska 2026 leży sobie spokojnie w bagnie prawnym, z prezydentem w wersji „AI ready”, pierwszą damą z katalogu i premierem, który walczy o sanityzację internetu w kraju, gdzie mem ma więcej siły niż ustawa. W tle polityczna hucpa, procesy, pozwy i inflacja — jak z kiepskiej opery mydlanej. I tylko jedno pytanie: kto wreszcie kliknie „usuń konto” temu sezonowi politycznemu?

DO PRZECZYTANIA. O ILE NIE ZOSTANIEMY ZBANOWANI PRZEZ GROKA.