Sierpniowy sondaż zaufania polityków wygląda jak plakacik reklamujący wędrowny cyrk. Na pierwszym planie – Karol Nawrocki, prezydent na baterie, który jeszcze w lipcu grał główną rolę, a dziś spada z trapezu wprost na materac nieufności. 48 procent obywateli mówi mu: „nie ufamy”. I słusznie – bo kto chciałby ufać człowiekowi, który długopis traktuje jak karabin maszynowy? Reforma szpitali? Weto. Podwyżka akcyzy na wódkę? Weto. Co następne – weto wobec pogody, bo za dużo chmur? Gdyby dało się zawetować inflację, Nawrocki też by to zrobił, byle pokazać, że ma siłę. Tyle że to siła plastikowego młotka na jarmarku.

Nie jest tajemnicą, że prezydenckie weta to nie polityka, ale osobliwy stand-up. Nawrocki bawi się w piaskownicy, kopie babki, przewraca wiaderka i krzyczy: „Nie pozwalam!”. Problem w tym, że zamiast piasku mamy budżet i służbę zdrowia. Lekarze alarmują: system szpitalny jest w stanie zapaści, pacjent – czyli Polska – leży na łóżku intensywnej terapii, a prezydent zamiast podpisać ustawę, wyciąga kabel z respiratora. Trudno o bardziej groteskowy obrazek: prezydent, który udaje, że broni obywateli, a w rzeczywistości broni tylko własnej ideologicznej pozy.

Na szczęście w tym jarmarcznym widowisku pojawiają się postacie poważne. Radosław Sikorski wraca na szczyt zaufania – 41,8 proc. Polaków stawia na człowieka, który nie musi wrzeszczeć o gender i spiskach, żeby zostać wysłuchanym. Dyplomata, który zamiast dzielić krzesła, potrafi usiąść przy stole. Obok niego Donald Tusk – trzecie miejsce, ale pierwsze w kategorii „kto jeszcze potrafi czytać budżet”. Dwaj ostatni dorośli w pokoju, podczas gdy reszta tłucze się plastikowymi mieczami i domaga „pełni władzy”.

A co z PiS? Jarosław Kaczyński – Żoliborski Napoleon – siedzi w swojej fosie i marszczy brwi. 26,7 proc. zaufania i rekord w nieufności. Człowiek, który chciał rządzić wszystkim i wszystkimi, dziś przypomina stracha na wróble po sezonie – ptaki już go ignorują. Jego lista fobii jest dłuższa niż recepta w aptece: Niemcy, Unia, młodzi, kobiety. Problem w tym, że te strachy przestały działać. Wróble latają mu nad głową i ćwierkają o politycznej emeryturze.

Konfederacja natomiast zasługuje na osobny rozdział w podręczniku absurdu. Mentzen traci poparcie szybciej niż piwo zwietrzeje na stoliku w ogródku. Jego partia nie potrafi złożyć sprawozdania w terminie – PKW trzy razy wstrzymywała im wypłaty, a teraz grozi delegalizacją Nowej Nadziei. To tak, jakby maturzysta nie zdał egzaminu nie dlatego, że nie umie, tylko dlatego, że zaspał. Braun wciąż wygłasza swoje kazania, ale jego elektorat mieści się w kolejce do jednej budki z piwem. To nie jest alternatywa – to groteska.

A budżet państwa? Sapie jak stara lokomotywa, która pcha wagony pełne długów i deficytu. 6,9 proc. PKB deficytu, rosnący dług i ekonomista, który mówi: „tak źle jeszcze nie było od transformacji”. Rząd Tuska próbuje to trzymać w ryzach – cięcia, oszczędności, inwestycje w zdrowie i obronność. Ale jak to robić, gdy prezydent bawi się w sabotaż? W świecie normalnym prezydent wetuje ustawy niekonstytucyjne. W Polsce – wetuje, bo może. To jakby strażak zamiast gasić pożar, rzucał zapałki w stodołę.

I w tym wszystkim Tusk i Sikorski wyglądają jak dwaj ostatni poważni ludzie w kraju klaunów. Jeden próbuje ratować gospodarkę, drugi – reputację Polski na świecie. Reszta? Spóźnia się z papierami, wetuje ustawy i liczy procenty w sondażach jak hazardziści w kasynie. Polska polityka zamieniła się w kabaret, gdzie śmiech coraz częściej brzmi jak zgrzyt zębów.

Ale jest w tym wszystkim nadzieja: im bardziej Nawrocki żongluje wetami, im bardziej Kaczyński marszczy brwi w fosie, im bardziej Mentzen myli kalendarz, tym wyraźniej widać, że Polacy mają dość kuglarzy i Napoleonów. Zaczynają stawiać na dorosłych – na tych, którzy wiedzą, że państwem nie rządzi się długopisem ani kazaniem, ale pracą i odpowiedzialnością.