Trwa właśnie tzw. kolęda — coroczna, wielotysięczna pielgrzymka księży do mieszkań wiernych. Oficjalnie to wizyta duszpasterska. W praktyce: obowiązkowa zbiórka na parafialny fundusz przetrwania. Jak mawiają niektórzy: najdroższy formularz obecności, jaki można zaliczyć w Kościele. Przychodzisz, modlisz się, wpłacasz. Nie wpłacasz? Zostajesz wyznawcą drugiej kategorii, a ksiądz przechodzi obok twojego mieszkania jak Jezus obok drzewa figowego.

Są w Polsce dwie rzeczy wieczne: pogoda w listopadzie i interesy Kościoła. Z pierwszym nie wygrasz, z drugim — możesz spróbować, ale tylko jeśli masz odwagę powiedzieć biskupowi, że nie przyjmujesz kolędy i nie wpłacisz „dobrowolnej” darowizny. Tylko nie zdziw się potem, jak twój dach przecieka, dzieci nie dostają się do przedszkola, a sołtys cię omija jak Jezusa owieczki z podatkowej parafii.

Tylko że teraz już nie chodzi o dach. Teraz chodzi o hektary.

Kraków — druga metropolia kraju, europejska stolica kultury, nauki i pomników Jana Pawła II przypadających na metr kwadratowy, jest ich więcej niż ławek w Parku Jordana. A tu — proszę — „Z tą ziemią ładnie żeśmy wykombinowali, nie?” — szepcze kardynał Dziwisz do prezydenta Majchrowskiego. Ktoś inny by powiedział, że to deal. Oni nazwali to „łaską”.

Bo oto Kościół dostał ziemię od miasta. Za śmieszne pieniądze. Działki warte miliony poszły za grosze. A potem — jakby tego było mało — spółki Skarbu Państwa, samorządy i prywatni deweloperzy w aureolach, sypnęli datkami na Centrum Jana Pawła II. Cegiełki wieczne jak odpust — tylko zamiast rozgrzeszenia dostajesz marmur z twoim nazwiskiem w sanktuarium. I może zdjęcie z proboszczem na fejsa.

Nie pytaj, ile Kościół dostał — zapytaj, co jeszcze zostało do wzięcia.

A kiedy zabrakło pieniędzy, Dziwisz — jeszcze niedawno największy wróg Radia Maryja — udał się do Torunia w pielgrzymce pokory i złotego cielca. Bo miłosierdzie Boże może i nie zna granic, ale rachunek bankowy sanktuarium zna bardzo dobrze.

Ojciec Rydzyk — kardynał dotacji, papież dotacji celowych, zakonnik nie od dusz, ale od funduszy. Od lat prowadzi prywatny Watykan w Toruniu. Fundacja Lux Veritatis, Wyższa Szkoła Kultury Społecznej i Medialnej, park technologiczny, geotermia, radio, telewizja, muzeum, nawet parkingi — wszystko w jednym. A wszystko hojnie dofinansowane przez kolejne rządy PiS.

To nie był przypadek. To był model: Rydzyk jako minister bez teki i z kontem, do którego regularnie spływały miliony. Czarnek, Gliński, Szydło — wszyscy karnie meldowali się w Toruniu. Nawet premierzy jeździli z prezentami. Jeśli Polska była państwem wyznaniowym, to Toruń był jej sakralnym Wall Street. A Tadeusz Rydzyk — bankier dusz i głosów.

Gdy trzeba było nagrodzić lojalność, Kościół dostawał ziemię, dotacje, przepisy. Gdy trzeba było ukarać — wysyłał list pasterski z ambony i straszył piekłem z anteny Radia Maryja. Jeśli ktoś ma wątpliwości, czy Kościół miesza się w politykę, niech sprawdzi listy płac i faktury — nie tylko z Ministerstwa Kultury, ale i z Ministerstwa Klimatu, Infrastruktury i Edukacji. Rydzyk był wszędzie.

Wrocław? Tam odwrotnie: to Kościół zrobił „bonifikatę” premierowi Morawieckiemu. Za bezcen dał mu działkę. Czyli równowaga w przyrodzie zachowana — raz biskup daje politykowi, raz polityk daje biskupowi. A Polska płaci.

Ale to nie koniec. Bo jest jeszcze abp Marek Jędraszewski — duchowy kuzyn Jarosława Kaczyńskiego i retoryczny brat Grzegorza Brauna. Zasłynął zamurowaniem Okna Papieskiego i rozbijaniem diecezji krakowskiej jak Obajtek Orlenu: kto nie swój — ten won, kto pyta — ten wróg. Wśród księży panował klimat jak w wojsku — milcz, służ i nie przeszkadzaj.

Po jego odejściu wszyscy odetchnęli. A on sam? Przeszedł na emeryturę. Ale taką prawdziwie arcybiskupią. Żadnego domu księży emerytów. Zamieszkał w XVII-wiecznej rezydencji, wyremontowanej za diecezjalne pieniądze, z ogrodem i klimatem jak w Castel Gandolfo. Emerytura? Bardziej Airbnb dla elit sakralnych. A miesięczna pensja? Nie mniej niż 15 tys. zł — czyli więcej niż sędzia, poseł i średni Jezus w Betlejem.

I nie jest sam. Jego najbliższy współpracownik — ks. Łukasz Michalczewski, znany też jako „Obajtek krakowskiej kurii” — zarządza spółką Grupa Fr3. Przejmowali majątek, wpływy, kontrolowali parafie, fundacje, nawet Kapitułę Wawelską próbowali podgryźć. Plan był prosty: Kościół jako korporacja, diecezja jako holding, a proboszcz jako dyrektor regionu.

A skoro mowa o proboszczach… W Przegędzy ksiądz ogłasza z ambony, co lubi jeść podczas kolędy. Babkę drożdżową, zimną płytę, czarną herbatę. Ale tylko u wybranych. Kolęda — według lokalnego taryfikatora — 200 zł od osoby. Zniżek dla emerytów brak. W Warszawie bardziej nowocześnie: formularze online, przelew na konto, zgoda na RODO. Ewangelia XXI wieku — faktura VAT w oprawie skórzanej.

Bo oto mamy Kościół, który z jednej strony ogłasza „nową podstawę programową religii”, gdzie mówi o „wolności sumienia”, „pluralizmie”, „dialogu”. A z drugiej — przemyca zakazy antykoncepcji, teologię płci i nakaz miłości tylko po ślubie i najlepiej z jednym partnerem przez całe życie, nawet jeśli to człowiek nudniejszy od mszy o 7 rano.

Nie dajcie się zwieść. To nie żadna reforma. To pudrowanie trupa. Strategia przetrwania korporacji, która traci wpływy i próbuje wyglądać jak nowoczesny startup, a wciąż działa jak średniowieczna izba celna z odpustem w PDF-ie.

Na Podlasiu czy Podkarpaciu wystarczy, że proboszcz zawiesi baner danego kandydata. W Sejnach różnica 37 głosów zdecydowała o wyniku. Kościół wciąż ma moc. Nie moralną. Polityczną. Wciąż mówi, kto swój, kto obcy, kto do komunii, a kto na margines.

I nie, nie nasyci się. Bo jak mówią autorzy książki „Co łaska” — to nie jest duchowy organizm. To korporacja. A korporacje nie mają sumienia. Mają księgowych.

Dlatego Kościół nie zginie. Przetrwa. Będzie się reformował tylko na poziomie języka, nie treści. Będzie mówił „tolerancja”, myślał „posłuszeństwo”. Będzie zapraszał na religię, gdzie i tak dowiesz się, że Bóg istnieje, a twoje ciało nie należy do ciebie.

Bo kiedy Kościół mówi „zmieniamy się”, to znaczy: „robimy to samo, tylko lepiej udajemy”.

A ty, obywatelu, możesz się temu przyglądać, milczeć i płacić. W podatkach. W przelewach. W cegiełkach.

„Co łaska” – ale nie mniej niż…