Czasem wystarczy przestać słuchać. Tak po prostu. Wyłączyć TV Republika, odetchnąć głęboko i uświadomić sobie, że Grzegorz Braun z mikrofonem w jednej dłoni i kadzidłem w drugiej to nie objawienie – to kabaret w klimacie późnego PRL-u, tylko z gorszym scenariuszem. A mimo to, według ostatnich badań, 1 na 4 Polaków opowiada się za opuszczeniem Unii Europejskiej.

Wyjścia. Nie na chwilę. Nie na rozmowy. Na zawsze. Jakby w ich głowach BRICS i Szanghajska Organizacja Współpracy były rajem podatkowym, duchowym i geopolitycznym. Jakby Putin był mikołajem, a Xi Jinping świętym Franciszkiem z kredytem.

KONFEDERACJA – TANIEC NA GRUZACH LOGIKI

Kongres Inicjatyw Narodowych w Łochowie wyglądał jak wesele bez panny młodej i z playlistą złożoną z manifestów ONR. Braun opowiadał o kobietach „bez przebiegu”, Piton snuł fantazje o uległości, a całość okraszona była patosem, który pachniał kadzidłem i desperacją. Stroje góralskie, mundury, proporce i krzyże – jakby Związek Harcerstwa Katolickiego wystartował w konkursie na najdziwniejszy cosplay polityczny roku.

Ale nie dajmy się zwieść – to nie są tylko dziwacy. Mentzen, Bosak i Braun mają razem 21% poparcia. To już nie margines. To druga siła polityczna w Polsce. I choć ich język to bełkot podszyty frustracją, to trafiają. W emocje, w strach, w tęsknotę za prostymi odpowiedziami i winą, którą można zrzucić na „tych z Brukseli”.

SKĄD TEN EUROSCEPTYCYZM?

To nie ideologia. To termostat. Mechanizm, który działa jak w każdym gospodarstwie domowym – jak jest za ciepło, trzeba ochłodzić. Gdy rząd jest proeuropejski (czytaj: Tusk, Sikorski, Żurek, KO), część społeczeństwa odruchowo zaczyna marudzić. Nie dlatego, że ma alternatywę, tylko dlatego, że tak działa psychologia zbiorowa.

Problem w tym, że ta maruda ma konsekwencje. Eurosceptycyzm to dziś nie tylko jęki pod nosem. To narracja podbijana przez Konfederację, PiS i cały ich medialny plankton. To hasła, które jeszcze kilka lat temu uchodziły za oszołomstwo, a dziś są cytowane w Sejmie.

Unia nie jest idealna. Ale alternatywa, jaką oferuje nam Braun czy Nawrocki, to skok na główkę do beczki z betonem. Mamy do czynienia z politykami, którzy nie rozumieją, że XXI wiek to nie czas na bajki o suwerenności spod znaku bibuły i różańca. Tylko na trzeźwe myślenie o miejscu Polski w świecie.

DSA I CYFROWY TEATR CIENI KAROLA NAWROCKIEGO

Nawrocki, nowy cesarz PiS-owskiego absurdu, zawetował ustawę wdrażającą DSA. Bo rzekomo cenzura, bo wolność słowa, bo UE zła. Problem w tym, że DSA już obowiązuje, bo to rozporządzenie – takie są zasady gry w Unii. Polska tylko miała przygotować procedury wykonawcze. Ale Karol najwyraźniej nie czyta aktów prawnych, tylko memy z Telegrama.

Do tego opiera swoją decyzję na argumentacji z czasów Neostrady i modemów na żetony. Jakby internet zatrzymał się dla niego w epoce czatów na WP. Tymczasem realna cenzura odbywa się już teraz – przez prywatne algorytmy, netowe korporacje i brak przejrzystości. DSA ma to zmienić. Ale nie – Karol wie lepiej.

SZPIEG W MUNDURZE, CZYLI MON I KLASYK ZDRADY

W tym samym czasie Służba Kontrwywiadu Wojskowego zatrzymuje pracownika MON podejrzanego o szpiegostwo na rzecz Rosji. Nie, to nie scenariusz nowego sezonu „Jacka Ryana”. To realna kompromitacja państwa, które przez lata było prowadzone jak gospodarstwo rolne przez ekipę spod znaku toruńskiego wina i audycji z Radiem Maryja.

POLEXIT – REALNE ZAGROŻENIE CZY KOSZMARNA FANTAZJA?

Czy Polacy naprawdę chcą wyjścia z Unii? Nie. Ale mogą zagłosować za, jeśli ktoś ich wystarczająco nakręci. Brexit też wydawał się nierealny. A dziś Brytyjczycy piją herbatę z dodatkiem żalu. Sondaże mówią jedno – że flirty z polexitem mogą być kosztowne, jeśli potraktujemy je jak niewinne igraszki.

Problem nie leży tylko w liczbach. Leży w głowie – w przekonaniu, że można wyjść, a potem wrócić, jakby nic się nie stało. Tymczasem historia nie zna powrotów bez strat. A każda minuta kampanii antyunijnej to inwestycja w ignorancję, której skutki poniosą nasze dzieci.

ZAKOŃCZENIE? OSTRZEŻENIE

Polska nie jest samotną wyspą. Nie mamy własnych surowców, technologii ani świętego Mikołaja z Kremla. Mamy za to wspólnotę, której jesteśmy częścią. I której nie da się zamienić na BRICS, nawet jeśli Mentzen, Bosak i Braun przebiorą się za ekspertów od geopolityki i zaczną mówić po mandaryńsku.

Polexit nie jest decyzją – to proces. Toczy się w umysłach, sondażach, TikTokach i mediach społecznościowych. To zaraźliwy wirus frustracji podszyty głupotą. Im szybciej to zrozumiemy, tym lepiej.

Bo zanim Polska obudzi się z ręką w urnie wyborczej, ktoś powinien zapytać: kto wam to zrobił?

I dlaczego miał góralski kapelusz?