Premier Donald Tusk, podczas szczytu medycznego „Bezpieczny Pacjent”, podkreślił, że rząd nie planuje podnoszenia składki zdrowotnej. I słusznie. Bo rzeczywiście, nie chodzi o to, żeby było więcej pieniędzy, tylko żeby były mądrzej wydawane. Sam premier mówił: „Musimy zastanowić się, jak najmądrzej podzielić tę pulę pieniędzy, którą mamy.”

Świetnie. To może… zacznijmy od rozumu. Oto moja podpowiedź dla premiera:

Zastrzyk gotówki, choćby największy, nie uleczy chronicznych schorzeń polskiej ochrony zdrowia. Nie, jeśli system nadal będzie przypominał organizm bez układu nerwowego – gdzie każdy oddział działa po swojemu, a koordynacja przypomina grę w głuchy telefon. To nie niedobór środków jest największą bolączką. To brak modelu zarządzania.

Dlatego dziś najpilniejszym działaniem nie jest kolejne dofinansowanie czy nowy fundusz, ale stworzenie WZORCOWEJ KSIĘGI PROCESÓW W OCHRONIE ZDROWIA. Nie można zarządzać tym, czego się nie rozumie. A nie da się zrozumieć systemu, którego nikt nigdy nie opisał. Księga ta byłaby nie tylko mapą procesów, ale także fundamentem do projektowania modeli referencyjnych – takich, które można powielać, optymalizować i monitorować. Bo w zarządzaniu, zwłaszcza w dobie AI i analityki predykcyjnej, PROCES TO PIENIĄDZ.

Trzeba dokonać analizy stanu obecnego – zidentyfikować punkty marnotrawstwa, powielania ról, niepotrzebnych procedur. Trzeba zbudować modele organizacyjne i procesowe, które będą wskazywać nie tylko jak jest, ale JAK POWINNO BYĆ. To jest możliwe. I co więcej – DOŚĆ PROSTE, JEŚLI SIĘ CHCE.

Dlaczego każdy szpital w Polsce zatrudnia własnych księgowych, informatyków, administratorów? Dlaczego każdy tworzy własny, niedoskonały system informatyczny, zamiast korzystać ze wspólnej platformy? Mamy chmurę. Mamy nowoczesne narzędzia. Nie mamy – tylko odwagi. Potrzebny jest JEDNOLITY, SPÓJNY SYSTEM INFORMATYCZNY ZARZĄDZANIA DLA CAŁEJ OCHRONY ZDROWIA. Dzięki niemu nie tylko zmniejszymy zatrudnienie w administracji, ale przede wszystkim zyskamy możliwość analizowania, planowania i zarządzania w czasie rzeczywistym.

Takie myślenie – strategiczne, procesowe – powinno iść w parze z budową STOWARZYSZEŃ SZPITALI SAMORZĄDOWYCH Z UCZELNIAMI MEDYCZNYMI. To nie jest kolejna utopia, ale propozycja bardzo konkretna. Sojusz lokalnych szpitali z ośrodkami akademickimi oznacza lepsze standardy leczenia, rozwój infrastruktury, dostęp do wiedzy i badań oraz zatrzymanie kadr. Wspólne zakupy, ujednolicenie procedur, możliwość dzielenia się personelem i doświadczeniem – wszystko to pozwala nie tylko na oszczędności, ale też na POPRAWĘ JAKOŚCI.

I, co ważne: takie stowarzyszenie NIE ODBIERA WŁASNOŚCI STAROSTOM ANI MARSZAŁKOM, ANI WOJEWODOM. Wręcz przeciwnie. To właściciele – powiaty, samorządy – wchodzą do stowarzyszenia Z CAŁYM SWOIM MAJĄTKIEM. To nadal ich szpital, ich baza, ich ludzie. Ale dzięki współpracy w ramach stowarzyszenia mogą racjonalniej wykorzystywać ten potencjał – dzielić się zasobami, sprzętem, personelem, a przede wszystkim – wspólnie rozwijać. Szpital, który dziś walczy o przetrwanie, może w ciągu kilku lat stać się lokalnym ośrodkiem specjalistycznym, dzięki transferowi wiedzy i kompetencji z uczelni medycznych.

Oszczędności? Oczywiście – mniejsze koszty administracyjne, mniej dublowanych procedur, lepsze warunki do inwestowania w jakość leczenia. Ale to nie tylko pieniądze. To także lepsze perspektywy dla personelu, pacjentów i całych społeczności lokalnych.

Premier mówił, że „naszym zadaniem jest rozwiązanie problemów, a nie szukanie kozła ofiarnego”. Święte słowa. Ale ROZWIĄZANIE PROBLEMÓW WYMAGA ZROZUMIENIA SYSTEMU, a nie tylko jego finansowania. I dlatego apelujemy: zanim rzucicie kolejne miliardy, STWÓRZCIE MODEL. Policzyć. Przeanalizować. Zoptymalizować. To nie są czary. To logika.

Niech więc polityka ustąpi miejsca inżynierii. Niech zarządzanie zastąpi improwizację. Niech zamiast kolejnego komitetu doradczego powstanie realna „księga operacyjna” dla polskiej ochrony zdrowia. Wtedy może się okazać, że nie trzeba podnosić składki. Wystarczy ZROZUMIEĆ, GDZIE TE SKŁADKI GINĄ.

Bo największa reforma nie wydarzy się na forum. Ona wydarzy się na serwerze, w modelu, w arkuszu, w dobrze zaprojektowanym systemie. Wtedy wreszcie pacjent rzeczywiście będzie w centrum – nie na slajdzie, ale w praktyce.