No i proszę, kolejny odcinek serialu pt. „Małżeństwo kontra rzeczywistość”. Produkcja niskobudżetowa, ale emocje jak w hollywoodzkim dramacie – zdrady, łzy, hydraulika i dramatyczne pytanie: „dlaczego ta szuflada znowu się nie domyka?”.

Zacznijmy od rzeczy oczywistej: małżeństwo to nie jest związek. Małżeństwo to system. Taki trochę jak ZUS – niby jesteś w środku, niby coś ci się należy, ale żeby to uzyskać, musisz przejść przez procedurę, której nikt ci nie wyjaśnił.

Najpierw ślub. Piękne słowa, przysięgi, łzy wzruszenia. „Ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską”. Tłumaczenie robocze: „nie wiem, co mnie czeka, ale brzmi poważnie, więc powiem tak, żeby było ładnie”. A potem przychodzi życie i robi aktualizację systemu bez pytania użytkownika o zgodę.

Wchodzimy w fazę pierwszą: codzienność. Czyli moment, kiedy romantyczna wizja wspólnego życia zderza się z rzeczywistością, w której ktoś nie wynosi śmieci, ktoś inny nie dokręca kranu, a trzeci (czyli ty) nie wie, gdzie jest instrukcja obsługi partnera.

I tutaj pojawia się on – współczesny mężczyzna. Nie jaskiniowiec, nie macho, tylko… Filip. Człowiek, który potrafi zarabiać pieniądze, ale nie potrafi znaleźć śrubokręta. Nie naprawi kranu, ale potrafi znaleźć hydraulika szybciej niż własne skarpetki.

Filip to nowa jakość. Mężczyzna outsourcingowy. Zamiast naprawiać – deleguje. Zamiast wiercić – płaci. Zamiast wiedzieć – zna numer telefonu. To nie jest brak kompetencji. To jest strategia zarządzania zasobami ludzkimi. Tyle że żona, dziwnym trafem, nie widzi w tym geniuszu.

– „Nie ma z ciebie żadnego pożytku!” – mówi. – „Ależ jest! Generuję PKB!” – odpowiada Filip.

I gdzieś w tle słychać cichy śmiech hydraulika.

Po drugiej stronie mamy Kamila. Człowieka, który gdyby dostał kawałek drewna i dwa gwoździe, zbudowałby z tego dom, most i przy okazji półkę na książki. Problem polega na tym, że wszystko, co zbuduje, potem… skrzypi.

Kamil to typ „zrób to sam”. Nawet jeśli nie wiesz jak – YouTube wie. A jak YouTube nie wie, to znaczy, że trzeba obejrzeć jeszcze trzy filmy i spróbować jeszcze raz. Efekt? Trzy tygodnie pracy, pięć wizyt w markecie budowlanym i łóżko, które brzmi jak stary statek na wzburzonym morzu.

Żona gotuje obiad, dzieci śpią, a on w tle wierci. Miłość ma swoje dźwięki. U Kamila to dźwięk wiertarki.

I teraz najlepsze: kobiety chcą jednego i drugiego jednocześnie. Czułego Filipa i zaradnego Kamila. Czyli człowieka, który jedną ręką przytula, a drugą montuje półkę. Idealnie symetrycznie. Najlepiej jeszcze w ciszy.

Powodzenia.

A kiedy już myślisz, że gorzej być nie może, wchodzi zdrada. Cała na biało, albo raczej na opalono, prosto z wakacji. Jagoda jedzie na Gran Canarię, poznaje przystojnego Duńczyka i nagle okazuje się, że miłość życia ma konkurencję, która mówi lepiej po angielsku i nie zostawia skarpetek na podłodze.

I co robi człowiek? Człowiek robi głupoty. Bo człowiek to istota, która potrafi jednocześnie kochać, zdradzać i zamawiać pizzę.

Potem wraca do domu. I nagle wszystko boli. Sumienie, serce, telefon, który dzwoni o 23:47, bo Duńczyk tęskni.

Janek nie wytrzymuje. Rozstanie. Łzy. Dramat. Koniec.

A potem… powrót. Bo okazuje się, że życie bez tej drugiej osoby jest jeszcze gorsze niż życie z nią.

I tu wchodzi terapia. Miejsce magiczne, gdzie ludzie płacą za to, żeby ktoś ich zmusił do rozmowy, której nie chcieli prowadzić za darmo w domu.

– „Dlaczego zdradziłeś?” – „Nie wiem.” – „To się dowiedz.”

I tak przez dwa lata.

Podobno co trzeci Polak wybacza zdradę. Co oznacza, że co trzeci Polak ma w sobie więcej cierpliwości niż serwis gwarancyjny.

A rozwody? Rozwody to moment, w którym kończy się miłość, a zaczyna logistyka.

– „Ty bierzesz telewizor.” – „Ja biorę psa.” – „A kto bierze kredyt?” – (cisza, wszyscy patrzą w podłogę)

Cywilizacja osiągnęła szczyt: umiemy dzielić majątek, ale nie umiemy się nie pokłócić o blender.

I w tym wszystkim jest coś pięknego. Naprawdę. Bo mimo tych wszystkich absurdów ludzie dalej się w to pakują. Dalej wierzą, że tym razem się uda. Że tym razem nikt nie zdradzi, nikt nie skręci szafki krzywo i nikt nie zapomni o rocznicy.

To jest dopiero optymizm. Nie jakieś tam afirmacje i coaching. Prawdziwa wiara w niemożliwe.

Podsumowując: małżeństwo to nie bajka. To raczej długoterminowy projekt z ryzykiem, kosztami i niejasnymi zasadami. Czasem działa, czasem się psuje, a czasem trzeba wezwać specjalistę. Albo prawnika. Albo jedno i drugie.

A jeśli pytasz, czy warto? Oczywiście, że warto. Kto by inaczej pisał takie felietony?