Jak wnuczek narodowca maszeruje do brunatnej Polski z błogosławieństwem partii i paralizatorem w ręku

Gdańsk. Wystawa Nasi chłopcy. Historia obywateli II RP z Pomorza i Wielkopolski wcielanych przymusowo do Wehrmachtu. Kontekst? Skrajnie trudny. Ludzie z tzw. ziem wcielonych stali się z dnia na dzień Niemcami na papierze i mięsem armatnim w praktyce. Żadnej gloryfikacji. Tylko twarda, niewygodna prawda. No i się zaczęło.

Cała turbo‑prawica zawyła. Bo jak to? Polacy w niemieckich mundurach? Przecież Polak nie może mieć żadnych szarości – jest albo powstańcem styczniowym, albo zdrajcą z TikToka. Ale nie, to nie jest narodowe niedopatrzenie. To jest pełna, cyniczna, zaplanowana strategia polityczna: wymazać wszystko, co nie pasuje do mitu o czystej Polsce. Zredukować historię do pomnika i pały teleskopowej. Przyszłość też.

Ta strategia ma twarze. I nazwiska.

Jarosław Kaczyński – patriarcha demolki konstytucyjnej. Wierzy, że Polska potrzebuje nie prawa, tylko narodu. Narodu jego, jednolitego, cichego, posłusznego. Konstytucja? Przeszkoda. Wolne sądy? Fanaberia. Mniejszości? Zagrożenie. On nie marzy o silnym państwie – on marzy o silnym plemieniu.

Karol Nawrocki – prezydent elekt, który za dwa tygodnie wprowadzi się do Pałacu, żeby przerobić go na sanktuarium IPN‑owskich resentymentów. Człowiek, który na zastępcę szefa swojej kancelarii powołuje Adama Andruszkiewicza – eks‑szefa Młodzieży Wszechpolskiej, prorosyjskiego tłita‑nacjonalistę, który ma większy sentyment do Łukaszenki niż do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. To nie są przypadki. To są sygnały. Młodzież Wszechpolska weszła do prezydenckiego gabinetu. Bez wstydu. Z dumą.

Andrzej Duda – symboliczny baner tej brunatniejącej estetyki. Człowiek, który nazywa Roberta Bąkiewicza „wielkim Polakiem”, mimo że ten przez lata robił wszystko, by zamienić Marsz Niepodległości w rocznicę nienawiści. Rzucał petardy, wrzeszczał o wrogach ojczyzny, groził ludziom na ulicach. I co? Miliony z budżetu, zdjęcia z prezydentem, błogosławieństwo partii. Bo nienawiść w tej wersji to już nie przestępstwo – to „forma patriotyzmu”.

I wchodzą na scenę ich młodsi bracia w ideologicznym incydencie:

Sławomir Mentzen – rebranding faszyzmu w wersji rynkowej. Bije w uchodźców, Ukrainę, Unię Europejską, kobiety i podatki – w tej kolejności. Dla niego świat to Excel, a człowiek ma wartość, dopóki nie jest imigrantem albo lewakiem. Antyukraińska narracja? Proszę bardzo. Budowanie poparcia na strachu? Oczywiście.

Krzysztof Bosak – wiecznie obrażony rekonstruktor przedwojennego endeka. W marynarce, z miną katechety, próbuje wmówić, że nacjonalizm to tylko taka „tradycja polityczna”. A że przy okazji otwarcie gardzi różnorodnością, demokracją i prawami człowieka? Cóż, „kwestia interpretacji”.

Grzegorz Braun – człowiek, który chciałby zgasić nie tylko świecę chanukową, ale i całą liberalną cywilizację. Z niepokojem graniczącym z pewnością czekamy, kiedy wyciągnie mapę Generalnej Guberni i ogłosi ją „projektem rewitalizacyjnym”.

To oni są dziś mainstreamem polskiej prawicy. Nie „radykalnym marginesem”. Nie „ekscesem”. Główna droga. Centralna arteria. Prawica przeszła drogę od Jana Pawła II do hasła „Polska tylko dla Polaków” w niespełna dekadę. I co? Nic. Bo oni właśnie tacy mają być. Brutalni. Głośni. Skuteczni.

I wszyscy oni z pianą na ustach domagają się zamknięcia wystawy w Gdańsku. Bo wystawa mówi, że historia nie jest prosta. Że mundur Wehrmachtu nie zawsze był wyborem. Że można było być ofiarą i jednocześnie niemieckim żołnierzem. Że patriotyzm nie zawsze ma formę pałki. To ich boli. To im zagraża. Bo jeśli ludzie zaczną myśleć, a nie tylko maszerować – bajka się sypie.

A przecież wystawa w Gdańsku to tylko lustro. Pokazuje, jak bardzo Polska była i jest złożona. Ale w tym samym czasie – na granicy – inny teatr. Inna Polska. Młodzi faceci w patriotycznych bluzach, z gazem pieprzowym, wrzucają do sieci nagrania, jak przeganiali dzieci z powrotem przez druty. A w komentarzach: „brawo, bohaterowie”.

To nie są już tylko incydenty. To nowy system moralny. Gdzie dziadek z Wehrmachtu to zdrajca, a wnuczek z paralizatorem to patriota.

I dlatego powiem to jeszcze raz, żeby wybrzmiało wyraźnie:

Dziadek szedł z przymusu.
Wnuczek idzie z rozkoszy.
A państwo PiS? Daje mu medal.