Jeśli kiedyś szukałeś definicji politycznego cynizmu w praktyce, nie musisz już dłużej szukać. Wystarczy spojrzeć na decyzję rządu o zakończeniu programu darmowego zakwaterowania i wyżywienia dla uchodźców z Ukrainy. 1 listopada 2025 roku – data, która wejdzie do podręczników jako dzień, w którym polskie państwo oficjalnie powiedziało: „Dziękujemy, wynocha z pensjonatu.”

Owszem, zostawiono furtkę dla kobiet w ciąży, osób z niepełnosprawnością i innych w skrajnie trudnej sytuacji. Ale nawet z tych przywilejów zrobiono labirynt biurokratyczny, przez który nie prześlizgnie się nawet cień empatii. Tymczasem właściciele pensjonatów w Małopolsce zerkają na puste pokoje, które jeszcze w zeszłym miesiącu były źródłem solidnego państwowego przelewu. Przelewu, dodajmy, przekraczającego 2 tys. zł miesięcznie za osobę.

Z SOLIDARNOŚCI DO SEGREGACJI

Kiedy w 2022 roku tłumy uchodźców przekraczały granicę, Polska grała na empatii jak Jimek w orkiestrze. Były serduszka, flagi, darmowe transporty i media rozpływające się w opowieściach o „polskiej gościnności”. Trzy lata później zostało już tylko echo tych haseł. I notatka w Excela: „804 miliony złotych wydane w 2024, dość tego.”

Program „Wspólnie do Niezależności” to jedyny listek figowy całej operacji. 93,5 miliona złotych na naukę języka, kurs prawa jazdy i dopłaty do wynajmu mieszkania. Skorzystało 10,5 tysiąca osób. Tyle że w Polsce przebywa ich setki tysięcy. Co z resztą? „Radźcie sobie” – to nowa, nieoficjalna wersja hasła „razem damy radę”.

KOLEJKA DO NORMALNOŚCI

Rząd planuje też wygaszenie specustawy z marca 2022 roku, która dawała Ukraińcom uprzywilejowany dostęp do rynku pracy, opieki zdrowotnej i edukacji. Zrównanie ich statusu z innymi cudzoziemcami – brzmi jak sprawiedliwość, ale to tylko retoryczny kamuflaż dla oszczędności. Ci, którzy budowali nasz PKB, będą teraz stali w tych samych kolejkach do NFZ, co my wszyscy. Ale w ich przypadku bez znajomości języka, bez kontaktów i z coraz mniejszymi szansami na mieszkanie.

TRUMP: BIZNES, NIE BEZPIECZEŃSTWO

Tymczasem za oceanem Donald Trump – ulubieniec Nawrockiego – znowu tłucze młotkiem po filarach wspólnoty Zachodu. W nowej strategii bezpieczeństwa USA nie chodzi już o wspólne wartości. Chodzi o faktury. NATO to nie sojusz, to pakiet abonamentowy. Kto nie płaci – wylatuje z planu.

Kongres wprawdzie próbuje jakoś wyprostować ten chaos i wrzuca do budżetu obronnego zapisy zabezpieczające interesy Europy. Ale to trochę jak próba zamknięcia walącej się stodoły na kłódkę z Castoramy.

UKRAINA: CENĄ JEST NADZIEJA

W tle toczy się coś, co Trump nazywa „realizmem”, a reszta świata „sprzedażą Ukrainy po kawałku”. Kijów wysłał do Waszyngtonu zaktualizowany plan pokojowy. Zełenski próbuje wytłumaczyć, że 20 punktów to nie 20 życzeń do Mikołaja, tylko plan na przeżycie. Ale Mikołaj w tej bajce ma rudą czuprynę i złoty zegarek. I pyta: „A ile to będzie kosztować?”

SONDAŻE: RZĄD W ODWROCIE, PIS W NATARCIU

Tymczasem w Polsce sondaże robią się równie chłodne jak nowodworskie poranki. PiS rośnie. Polska 2050 i PSL toną. Tusk może i rządzi, ale to już nie jest król, tylko szef zespołu kryzysowego. W sondażu UCE Research tylko 8,4 proc. badanych uważa, że rząd spełnia swoje obietnice. Więcej osób wierzy w UFO.

Co trzeci Polak mówi wprost: obietnice? Jakie obietnice? I to w drugą rocznicę powrotu Tuska do władzy. Czasem nawet wierny elektorat nie kupi kolejnej wersji „wracamy na właściwe tory”, kiedy peron tonie w błocie.

Największym przegranym jest Polska 2050, która znalazła się w stanie programowej nieważkości. W partii trwa walka o nowe przywództwo – aż siedmiu kandydatów ubiega się o fotel lidera, co wygląda raczej jak konkurs na przewodniczącego rady osiedla niż poważną debatę polityczną. Trudno dziś powiedzieć, kto z nich ma pomysł na cokolwiek poza przetrwaniem.

CZARZASTY KONTRA KOSMOS, CZYLI SŁOWO O LEWICY

Włodzimierz Czarzasty ogłasza, że będzie walczył o przewodnictwo Nowej Lewicy. To nic zaskakującego – walczy o to mniej więcej co pół roku. Pytanie, czy ktokolwiek jeszcze za nim pójdzie. Sondaże pokazują, że Lewica nadal balansuje na granicy progu wyborczego, a wyborcy coraz częściej uciekają w stronę Tuskowej „pragmatyczności” albo… TikToka.

KORNELUK: NA SPOKOJNIE, ALE BEZ LITOŚCI

Prokurator Generalny Adam Korneluk nadal unika medialnych fajerwerków, ale robi swoje. W sprawie Ziobry, Romanowskiego i dywersji instytucjonalnej mówi jasno: „Nie będę poganiał śledczych”. Ale z tonu jego wypowiedzi bije przekaz: „Spokojnie, ale dojedziemy was.” To styl cichy, ale zabójczy – jak jedwabna lina. Były rząd może i miał immunitety, ale śledztwa toczą się dalej, z każdym tygodniem coraz bliżej końcówek nazwisk.

FRANCJA: LE PEN I STARE DUCHY

We Francji z kolei – gdzie polityka bywa równie dramatyczna co francuski teatr – Nicolas Sarkozy zdecydował się wesprzeć Marine Le Pen. Oficjalnie chodzi o „wspólne wartości republikańskie”, nieoficjalnie – o chęć powrotu do wpływów. Le Pen zyskuje na kryzysie migracyjnym i chaosie gospodarczym, a dawni republikanie uznali, że skoro nie mogą jej pokonać, lepiej się podczepić.

To oznacza jedno: radykalna prawica wreszcie ma realną szansę na przejęcie władzy w jednym z kluczowych państw UE. A to, co dziś dzieje się w Warszawie – może być tylko zwiastunem tego, co jutro w Paryżu.

OWCA W SWETRZE, CZYLI STAN RZECZPOSPOLITEJ

Na zdjęciu dnia owca w swetrze chodzi po Delhi. W Polsce ludziom w swetrach każą się wynosić z pensjonatów. Rząd oszczędza, prezydent filozofuje, a społeczeństwo wraca do syndromu przetrwania.

PUENTA? ZIMNA POLSKA

Kiedy trzeba było pomagać – pomagaliśmy. Kiedy trzeba było wytrwać – wytrwaliśmy. A teraz, kiedy trzeba się zachować jak człowiek – wracamy do bycia państwem wyrachowanych księgowych.

Zamykamy pensjonaty, tniemy wsparcie, patrzymy w sondaże. I wszyscy udajemy, że to tylko tymczasowe.

Tymczasem rzeczywistość puka do drzwi. Bez języka. Bez wsparcia. Bez złudzeń.

Zimna Polska. Dosłownie i w przenośni.