TRUMP OBRAŻA, PUTIN BOMBARDUJE, NAWROCKI WALCZY Z DŁUGOPISEM. CZYLI CZWARTEK WŚRÓD WIELKICH MĘŻÓW STANU

Warszawa

Czwartek, 22 października 2026 roku. Obudziłem się z nadzieją, że noc przyniosła światu odrobinę rozsądku. Niestety, Donald Trump nadal jest prezydentem Stanów Zjednoczonych, Putin bombarduje Ukrainę, a Karol Nawrocki odkrył, że awans Andrzeja Domańskiego może być wydarzeniem groźniejszym dla polskiej państwowości niż rosyjskie rakiety. Człowiek chciałby z powrotem zasnąć, ale za oknem pada, w telewizji krzyczą, a ojczyzna nieustannie wymaga ratowania.

Trump ogłosił w nocy, że pokój w Ukrainie jest bliżej niż kiedykolwiek. To wiadomość niezwykle pocieszająca, zwłaszcza że mówi to regularnie. Dawniej obiecywał zakończyć wojnę w dwadzieścia cztery godziny. Dzisiaj potrzebuje kilku następnych tygodni. Jeśli utrzyma to tempo, pokój nastąpi najpóźniej w przyszłym stuleciu, a Trump niewątpliwie przypisze sobie jego autorstwo.

Ale największy popis dał podczas rozmowy z dziennikarką ABC News. Reporterka zapytała, czy złagodzenie sankcji wobec Rosji miało związek z uwolnieniem Amerykanina Stephena Hubbarda, którego Putin przetrzymywał ponad cztery lata. Trump zapewniał przecież, że niczego Moskwie nie dał, choć jednocześnie sugerował, że sankcje mogłyby przeszkodzić w uwolnieniu więźnia.

Dziennikarka dostrzegła sprzeczność. Trump dostrzegł dziennikarkę.

„Jesteś głupim człowiekiem” — oznajmił, po czym uznał jej stację za najgorszą na świecie.

Oto cała filozofia trumpizmu. Kiedy fakty nie zgadzają się z wypowiedzią prezydenta, należy obrazić fakty. Jeżeli zaś fakty reprezentuje kobieta z mikrofonem, najlepiej obrazić również kobietę.

Dawniej amerykańscy prezydenci odpowiadali na trudne pytania. Trump dokonał postępu: odpowiada na łatwiejsze, które sam sobie wymyślił. Pozostałe kwalifikuje jako przejaw głupoty pytających.

Tymczasem Steve Witkoff wrócił od Putina z informacją, że Rosja jest zasadniczo gotowa rozmawiać o pokoju w listopadzie. Putin wypuścił jednego amerykańskiego więźnia, Witkoff nazwał go humanitarystą, Trump ogłosił postęp, a rosyjskie rakiety nadal latają.

Znakomity interes. Putin dostarcza obietnice pokoju, Amerykanie płacą mu komplementami, a Ukraina pokrywa koszty rzeczywiste.

Rosyjska dyplomacja przypomina firmę, która od lat nie dostarcza zamówionego towaru, ale regularnie przesyła klientowi serdeczne życzenia i propozycje następnych negocjacji.

W Polsce noc również nie była spokojna. Rosyjskie ataki na Ukrainę znów postawiły w gotowości nasze lotnictwo, lotnisko w Rzeszowie czasowo wstrzymało operacje. Potem wszystko wróciło do normy.

A norma jest dziś taka, że obywatel kładzie się spać w kraju członkowskim NATO, budzi przy wiadomości o rosyjskich rakietach, po czym dowiaduje się, że zagrożenie minęło i może spokojnie iść do pracy. Do następnego alarmu.

Wojsko wykonuje swoje obowiązki. Szkoda, że podobnej sprawności nie można oczekiwać od niektórych polityków.

Karol Nawrocki otrzymał bowiem zadanie wyjątkowo niebezpieczne: ma uczestniczyć w powołaniu Andrzeja Domańskiego na wicepremiera.

Przypomnijmy: PiS chciało usunąć Domańskiego z rządu. Sejm odmówił. Donald Tusk postanowił awansować ministra. Opozycja próbowała go pogrzebać, premier wręczył mu kwiaty i zaproponował wyższe stanowisko. Takiego pogrzebu politycznego nie powstydziłby się nawet Monty Python.

W Pałacu Prezydenckim zapanowało oburzenie. Zbigniew Bogucki ogłosił, że najgorszy premier zamierza awansować najgorszego ministra finansów. Paweł Szefernaker dostrzegł w tym kpinę z Polaków.

Rzeczywiście, tragedia. Człowiek zostaje prezydentem, dysponuje ogromnym pałacem, ochroną, limuzyną i całym aparatem państwowym, a pewnego dnia musi wykonać czynność, której nie lubi jego polityczne otoczenie.

To już nie prezydentura. To męczeństwo administracyjne.

Nie ma dotąd potwierdzonej odmowy Nawrockiego, ale jego współpracownicy zdążyli stworzyć atmosferę, jakby chodziło o podpisanie kapitulacji pod Stalingradem.

Tymczasem procedury powoływania członków rządu określa konstytucja, a nie bieżący nastrój prezydenckiej kancelarii.

Nawrocki nie musi Domańskiego kochać. Nie musi go nawet zapraszać na herbatę. Wystarczy, żeby odróżniał obowiązek konstytucyjny od osobistej urazy.

Przyznaję, że prezydencki długopis zaczyna mnie fascynować. Niewielki przedmiot, a potrafi wywołać awanturę polityczną większą niż niejeden projekt ustawy. Proponuję nadać mu stopień generalski, przydzielić rzecznika i ustalić, czy działa samodzielnie, czy wymaga zgody Jarosława Kaczyńskiego.

Bo przecież problemy finansów publicznych są rzeczywiste. Deficyt nie zniknie od awansu Domańskiego, podobnie jak nie zmaleje od obrażania go przez Boguckiego.

Obrażenie ministra nie jest reformą gospodarczą. Tak samo jak wyzwisko rzucone dziennikarce nie jest odpowiedzią na pytanie o Rosję.

A jednak coś ważnego może się dzisiaj wydarzyć.

Donald Tusk spotka się w Indiach z premierem Narendrą Modim. Będzie rozmawiał o handlu, technologiach, obronności i inwestycjach. Nareszcie polityka, w której zamiast wielkiego patriotycznego oburzenia można próbować zarobić prawdziwe pieniądze.

Oby tylko hinduscy gospodarze nie poprosili o prezentację polskiego systemu konstytucyjnego. Mogliby dojść do wniosku, że nasze państwo obsługuje wyjątkowo wadliwe oprogramowanie: każdy organ działa osobno, aktualizacje wywołują konflikty, a ponowne uruchomienie grozi utratą wszystkich danych.

W Parlamencie Europejskim zaplanowano głosowanie nad rezolucją dotyczącą finansowego wsparcia wschodnich regionów przygranicznych. Sama rezolucja pieniędzy jeszcze nie zapewni, ale może pomóc w zabieganiu o nie w przyszłym budżecie Unii.

Wreszcie ktoś próbuje przeliczyć zagrożenie ze Wschodu na konkretne środki, a nie na liczbę patriotycznych okrzyków.

Wieczorem zaś kobiety mają protestować przeciw niespełnionym obietnicom liberalizacji prawa aborcyjnego. Mija sześć lat od wyroku Trybunału z 2020 roku. Sejm przyjął ostatnio dwie ustawy łagodzące przepisy, lecz do zapowiadanej aborcji do dwunastego tygodnia nadal daleko.

Przez te sześć lat zmieniły się rządy, prezydenci, ministrowie i parlamentarne większości. Nie zmienił się jeden obyczaj: o prawach kobiet najchętniej decydują panowie, którzy nigdy nie będą musieli korzystać z tego, co uchwalają.

Protest przed Sejmem zapowiedziano na osiemnastą. Ma padać deszcz. To zresztą jedyna instytucja w Polsce, której obietnice bywają realizowane punktualnie.

I tak rozpoczyna się czwartek. Trump obraża dziennikarkę, Putin obiecuje pokój, Nawrocki rozważa swoje obowiązki, Tusk szuka interesów w Indiach, a kobiety wychodzą na ulice, bo obiecywane zmiany nadal nie nadeszły.

Łączy te wydarzenia jedna rzecz: niebywała niechęć polityków do rzeczywistości, która nie chce się podporządkować ich ambicjom.

Trump chciałby, żeby pytania były pochwałami. Putin, żeby agresję nazywano pokojem. Prezydenckie otoczenie, żeby konstytucja uwzględniała jego polityczne sympatie. A obywatele mają w tym wszystkim cierpliwie uczestniczyć i jeszcze wyrażać wdzięczność.

Świat nie cierpi dziś na niedostatek wielkich przywódców. Cierpi na nadmiar ludzi przekonanych, że ich osobiste humory są ważniejsze od prawa, faktów i ludzkiego życia.

Dlatego życzę dzisiaj rzeczy skromnej: żeby politycy przestali choć na chwilę ratować cywilizację i zaczęli zwyczajnie wykonywać swoje obowiązki.

Trump mógłby odpowiedzieć na pytanie. Nawrocki respektować procedurę. Putin przestać strzelać.

Wiem, że wymagam wiele. W epoce wielkich mężów stanu przyzwoitość stała się bowiem najtrudniejszą ze wszystkich reform.


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Verified by MonsterInsights