TRUMP LUBI PUTINA, EUROPA PROSI O CISZĘ, A NAWROCKI WETUJE CO POPADNIE

Warszawa

Piątek zaczął się obiecująco. Na Lubelszczyźnie w nocy rozległy się alarmy, polskie lotnictwo pozostawało w gotowości, Rosjanie bombardowali Ukrainę, a Donald Trump poinformował świat, że nie jest fanem Wołodymyra Zełenskiego. Z Putinem rozmawia mu się łatwiej. Trudno się dziwić. Putin ma tę zaletę, że znakomicie rozumie argument siły, nie zawraca głowy demokracją i nie prosi o rakiety do obrony własnej ludności. Zełenski przeciwnie. Nie dość, że jego kraj został napadnięty, to jeszcze domaga się pomocy, zamiast uprzejmie podziękować agresorowi za zainteresowanie ukraińskim terytorium.

Trump wyjaśnił również, że ukraińskie ataki na rosyjskie rafinerie podnoszą światowe ceny ropy. Jest oburzony. Rosja może niszczyć ukraińskie elektrownie, ale Ukraina nie powinna uszkadzać rosyjskich rafinerii, ponieważ Ameryka potrzebuje oleju napędowego. Oto nowa doktryna humanitarna Białego Domu: życie cywilów jest ważne, lecz nie aż tak ważne, jak cena diesla. Putin powinien właściwie otrzymać od Trumpa kartę stałego klienta z rabatem na kolejne bombardowania.

W tym czasie Ukraina alarmuje, że kończą się jej pociski przechwytujące do systemów Patriot. Według doniesień zapasy zostały niemal wyczerpane, a Kijów od miesięcy zabiega o możliwość ich produkowania na licencji. Trump wciąż nie potwierdził zgody. Ameryka produkuje broń, Ukraina jej potrzebuje, Rosja strzela, a prezydent Stanów Zjednoczonych rozważa, czy obrońcy zasługują na dostęp do technologii. W normalnym świecie człowiek rzuca tonącemu koło ratunkowe. W świecie Trumpa najpierw bada się jego zdolność kredytową, sprawdza stosunek do amerykańskich wyborów i ustala, czy tonący nie wypowiedział się ostatnio nieuprzejmie o producencie koła.

Co gorsza, pojawiły się doniesienia, że amerykańskie służby groziły Ukrainie wstrzymaniem informacji wywiadowczych, jeśli będzie dalej uderzać w rosyjskie instalacje naftowe. Waszyngton nie potwierdził całkowitego odcięcia danych, lecz sama możliwość podobnego szantażu jest odrażająca. Wychodzi na to, że nowy porządek światowy polega na ochronie rosyjskiej infrastruktury gospodarczej przed ukraińską obroną. Z punktu widzenia Putina to rozwiązanie idealne. Może prowadzić wojnę, eksportować paliwo i jeszcze liczyć na to, że amerykański prezydent będzie upominał jego ofiary.

Dzisiaj Wołodymyr Zełenski spotka się w Brukseli z europejskimi przywódcami. Będzie prosił o obronę przeciwlotniczą, ochronę elektrowni i pomoc przed zimą. Europa ma jednak także własną prośbę: żeby ukraiński prezydent mniej krytykował Trumpa. To doprawdy niezwykła scena. Człowiekowi bombardują dom, odcina się mu dostęp do niektórych narzędzi obrony, grozi ograniczeniem informacji, a europejscy przyjaciele przychodzą z dobrą radą, żeby nie używał brzydkich słów pod adresem tego, kto trzyma klucze do magazynu z amunicją.

Najwyraźniej dyplomacja europejska osiągnęła szczyt subtelności. Putinowi nie wypada ustępować, Trumpa nie wolno obrażać, a Zełenski powinien cierpliwie czekać na dostawy uzbrojenia i mówić o wszystkich z szacunkiem. Europa przypomina obecnie rodzinę, która widzi pijanego wuja demolującego mieszkanie, ale zamiast odebrać mu siekierę, upomina gospodarza, żeby nie podnosił głosu, ponieważ wujek jest drażliwy.

Na szczęście Ukraińcy nie ograniczają się do uczestnictwa w zebraniach. Ich marynarka poinformowała o uderzeniu rakietami Neptun w rosyjskie lotnisko Borisoglebsk i trafieniu sześciu bombowców Su-34M. Skala uszkodzeń wymaga jeszcze pełnej niezależnej oceny, ale sam atak pokazuje, że Ukraina potrafi odpowiadać również własną technologią. Neptun, który wcześniej posłał na dno krążownik „Moskwa”, teraz miał przypomnieć rosyjskiemu lotnictwu, że nawet samolot stojący na ziemi nie musi być bezpieczny. Putin tymczasem przejął pod tymczasowy zarząd kolejne aktywa europejskich przedsiębiorstw. W jego języku jest to działanie odwracalne. Podobnie jak kradzież samochodu: właściciel może go przecież odzyskać, jeśli złodziej kiedyś zmieni zdanie.

W Polsce natomiast nastał poranek pełen konstytucyjnej aktywności. Karol Nawrocki ma już na koncie czterdzieści osiem wet i najwyraźniej zamierza doprowadzić tę liczbę do poziomu, przy którym prezydentura stanie się dyscypliną olimpijską. Zawetował kolejne trzy ustawy, w tym zmiany w Kodeksie wyborczym. Waldemar Żurek skarży się, że tracimy czas potrzebny na reformy. Nawrocki zapewne odpowiedziałby, że właśnie chroni państwo przed zbyt gwałtownym rozwojem. W końcu Polska przez tyle lat radziła sobie bez sprawnie działającego Trybunału Konstytucyjnego, że trudno teraz ryzykować, iż nagle zacznie działać.

Maciej Berek nadal czeka na możliwość orzekania, Bogdan Święczkowski pilnuje bramy Trybunału, a politycy roztrząsają, kto jest sędzią, kto nim nie jest i kto powinien o tym decydować. Dla uproszczenia proponuję przenieść Trybunał do escape roomu. Każdy sędzia dostanie godzinę na wydostanie się z budynku, a kto pokona wszystkie zamki i strażników, ten uzyska prawo do wydawania wyroków. Prezydent mógłby oczywiście zawetować otwarcie drzwi.

Daniel Obajtek czeka tymczasem na rozwój sprawy immunitetu. Prokuratura podejrzewa go o działania, które miały narazić Orlen na miliardowe straty, a były prezes wciąż tłumaczy, że przecież Polacy tankowali tanio. Ciekawa filozofia gospodarcza: jeżeli przedsiębiorstwo ponosi straty, ale wyborca jest zadowolony, to znaczy, że mamy do czynienia z patriotyzmem. Pozostaje tylko znaleźć patriotę, który zapłaci rachunek.

Szymon Hołownia natomiast coraz poważniej przymierza się do dyplomatycznej kariery przy Stolicy Apostolskiej. Człowiek, który miał odnowić polską politykę, chciałby obecnie znaleźć się jak najdalej od jej codziennych awantur. Watykan jest wyborem znakomitym. Po doświadczeniach z Polską 2050 nawet watykańskie konklawe może się wydawać wzorem przewidywalności. Nie wiadomo tylko, czy Karol Nawrocki podpisze nominację. Jeżeli nie, Hołownia będzie musiał chyba wystąpić o azyl polityczny u papieża.

Po południu poznamy również dalszy los naszych tenisistek w Wuhan. Maja Chwalińska gra z Marią Sakkari, a Iga Świątek z Ann Li. Obie mogą awansować do półfinału, co byłoby wydarzeniem historycznym. Jest w tenisie coś budującego: przeciwniczki wychodzą na kort, przestrzegają zasad, uznają decyzje arbitra i nawet po porażce nie twierdzą, że wynik został sfałszowany przez przeciwny obóz polityczny. Gdyby tak zachowywał się polski parlament, należałoby go natychmiast zgłosić do turnieju wielkoszlemowego.

Na deser Onet proponuje kalkulator nadpłat kredytów hipotecznych. Wystarczy podobno zrezygnować raz w miesiącu z rodzinnego obiadu w restauracji, żeby zaoszczędzić na odsetkach ponad sto tysięcy złotych. To wspaniała wiadomość dla polskich rodzin. Wystarczy przestać chodzić do restauracji, ograniczyć wydatki i regularnie nadpłacać kredyt. Jeśli dodatkowo zrezygnujemy z wakacji, samochodu, ogrzewania i jedzenia w domu, możemy osiągnąć prawdziwą niezależność finansową. Bank nadal będzie miał mieszkanie, ale przynajmniej dłużnik poczuje dumę ze swojej dyscypliny.

Tak zapowiada się piątek. Putin bombarduje, Trump poucza bombardowanych, Europa prosi o takt, Nawrocki zbiera weta, Obajtek broni taniej benzyny, Hołownia wypatruje Watykanu, a Polacy mogą poprawić domowy budżet, rezygnując z obiadu.

Najbardziej podoba mi się jednak europejski pomysł, żeby Zełenski nie drażnił Trumpa.

Proponuję pójść dalej. Niech Ukraina przestanie mówić o wojnie, żeby nie denerwować Putina. Niech Polacy przestaną mówić o cenach, żeby nie drażnić banków. Niech Żurek przestanie mówić o praworządności, żeby nie drażnić Nawrockiego.

Wtedy wszyscy będziemy żyli w pokoju. Zwłaszcza ci, którzy będą mieli czołgi, rakiety, immunitety i pełne konta bankowe.

Reszcie pozostanie siedzieć cicho. Najlepiej w schronie. O ile prezydent nie zawetuje klucza.


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Verified by MonsterInsights