
Antoni Macierewicz osiągnął ten szczególny etap kariery politycznej, na którym nie musi już szukać wydarzeń. Wydarzenia powstają tam, gdzie się pojawia.
W niedzielę pojawił się więc pod Akademią Wymiaru Sprawiedliwości, instytucją, która jeszcze niedawno zajmowała się kształceniem funkcjonariuszy więziennictwa, a obecnie zajmuje się głównie produkcją materiałów dla kabaretów politycznych. Były minister obrony przybył z misją humanitarną. W środku przebywała posłanka Maria Kurowska, sympatyzująca z odwołanym rektorem, a Macierewicz zamierzał dostarczyć jej jedzenie, napoje, lekarstwa i środki higieniczne.
W normalnym kraju wyglądałoby to mniej więcej tak, że ochroniarz przyjmuje torbę, przekazuje adresatce, poseł wraca do domu i wszyscy jedzą kolację.
Ale po co nam normalny kraj, skoro mamy Antoniego Macierewicza?

Poseł zaczął naciskać dzwonek, domagać się wejścia, okazywać legitymację, powoływać na interwencję poselską i przekonywać policjantów, że blokowanie mu dostępu jest przestępstwem. W pewnej chwili próbował odczytać nazwisko funkcjonariusza, chwytając go za mundur i odsuwając element wyposażenia zasłaniający identyfikator.
Jednocześnie zapewnił policjanta, że nie ma zamiaru się z nim bić. To bardzo dobrze. Zawsze warto uprzedzić człowieka, którego właśnie chwytamy za mundur, że nasze zamiary są pokojowe. Dyplomacja działa podobnie. Państwa najpierw koncentrują wojska przy granicy, a potem informują, że absolutnie nie planują inwazji.
Policjanci, wykazując dyscyplinę godną lepszej sprawy, nie dali się wciągnąć w dyskusję. Być może dlatego, że znali życiorys rozmówcy i wiedzieli, iż Antoni Macierewicz potrafi z jednego zdania zbudować komisję, raport, hipotezę, trzy konferencje prasowe i podejrzenie rosyjskiego śladu.
Kiedy wejście głównymi drzwiami się nie udało, były minister obrony przeszedł do bramy od tyłu. To z kolei wydaje się całkowicie naturalne. Człowiek, który przez lata tropił ukryte mechanizmy państwa, nie może przecież skapitulować przed drzwiami.
Przy bramie również stali policjanci, a wjazd blokował radiowóz. Macierewicz ponownie pokazał legitymację poselską, zaś jako materialny dowód pokojowego charakteru operacji dysponował zgrzewką wody i torbą z żywnością.
W tym miejscu historia przestaje przypominać politykę, a zaczyna ekranizację „Czterech pancernych” przygotowaną przez Monty Pythona.
Mamy oblężoną Akademię, posłankę w środku, policję na zewnątrz, byłego ministra obrony z wodą mineralną, dziennikarzy, aktywistów, modlitwy, karetkę pogotowia, plan użycia straży pożarnej, pomysł wysięgnika, a wieczorem nawet zapowiedź rozwiercania zamków. Brakowało już wyłącznie pontonu.
Szczególnie piękna jest historia pogotowia. Według relacji obecnego na miejscu fotoreportera protestujący wezwali karetkę pod pretekstem ratowania posłanki Kurowskiej. Miała powstać nadzieja, że skoro policja otworzy drzwi ratownikom, to w powstałą szczelinę uda się wejść również innym.
Medycyna ratunkowa jako technika oblężnicza. Hannibal miał słonie. Grecy mieli konia trojańskiego. Polska prawica ma zespół ratownictwa medycznego.
Ratownicy ostatecznie nie weszli, bo okazało się, że sytuacja zdrowotna najwyraźniej nie wymagała interwencji. Pozostał tylko drobny problem, że karetka zajęta politycznym przedstawieniem mogła być w tym samym czasie potrzebna człowiekowi z zawałem.
Rewolucja zawsze wymaga poświęceń. Najlepiej cudzych.
Później pojawił się pomysł wezwania straży pożarnej. Gdy i to nie przyniosło spodziewanego rezultatu, protestujący mieli rozważać wysięgnik, którym można byłoby dostać się do posłanki.
Żałuję, że nikt nie wykazał się konsekwencją.
Skoro uczelnia jest twierdzą, posłanka oblężoną załogą, policja wojskami okupacyjnymi, a Macierewicz aprowizacją, należało od razu sprowadzić drabinę oblężniczą, katapultę oraz dwóch rekonstruktorów bitwy pod Grunwaldem. Całość nabrałaby historycznego rozmachu.

Sama posłanka Kurowska poinformowała później w internecie, że jest „odcięta od wszystkiego” i została jej jedynie woda z kranu. Brzmiało dramatycznie, dopóki po zmianie kadru kamera nie pokazała stojącej na podłodze zgrzewki wody pitnej.
I w tym jednym ujęciu zawiera się chyba większa część polskiej polityki. Najpierw słyszymy o katastrofie. Potem kamera przesuwa się o pół metra. Katastrofa stoi pod ścianą w sześciu plastikowych butelkach.
Nie twierdzę oczywiście, że posłanka świadomie wprowadzała kogokolwiek w błąd. Być może była to woda metafizyczna. Być może formalnie nie należała do niej. Być może w świetle skomplikowanej sytuacji prawnej Akademii zgrzewka nie została skutecznie doręczona.
W Polsce dokument może przecież istnieć, ale nie być doręczony, rektor może zostać odwołany, ale nadal uważać się za rektora, sędzia może zostać wybrany, ale nie dopuszczony, więc dlaczego woda miałaby być po prostu wodą?
Wieczorem Antoni Macierewicz wrócił, tym razem z posłem Mariuszem Goskiem. Zapowiedziano, że jeżeli nadal nie będzie możliwości przekazania żywności i lekarstw, politycy podejmą próbę rozwiercenia zamków.
I tutaj historia osiąga doskonałość. Interwencja poselska przeszła płynnie w ślusarstwo.
Poseł Rzeczypospolitej, przedstawiciel władzy ustawodawczej, były minister spraw wewnętrznych, były minister obrony narodowej, wieloletni członek najważniejszych komisji państwowych dochodzi do wniosku, że gdy zawodzi konstytucja, ustawy, immunitet i legitymacja, pozostaje jeszcze wiertarka.
To jest właśnie polska szkoła państwowości. Najpierw powołujemy się na przepisy. Potem interpretujemy przepisy. Następnie uznajemy, że przeciwnik przepisy łamie. A później jedziemy do Castoramy po wiertło do metalu.
Macierewicz jest zresztą bohaterem idealnym do takiej historii, ponieważ przez kilkadziesiąt lat polskiej polityki zachował niezwykłą zdolność traktowania każdej sytuacji jak fragmentu znacznie większego spisku. Drzwi nigdy nie są po prostu zamknięte. Jeżeli Antoni Macierewicz stoi po jednej stronie drzwi, muszą istnieć siły, które mają interes w tym, żeby stał właśnie tam.
Zwykły człowiek, gdy nie może wejść do budynku, dzwoni do administratora. Macierewicz widzi początek kryzysu konstytucyjnego. Zwykły człowiek zostawia torbę ochronie. Macierewicz rozpoczyna interwencję parlamentarną. Zwykły człowiek widzi policjanta. Macierewicz chce znać nazwisko. Zwykły człowiek widzi zamek. Macierewicz widzi problem techniczny.
Następnego dnia minister spraw wewnętrznych Marcin Kierwiński zapowiedział zawiadomienie prokuratury w związku z zachowaniem Macierewicza wobec funkcjonariuszy policji.
Można więc powiedzieć, że niedzielna dostawa kanapek zakończyła się prokuraturą. To również bardzo polskie. W innych krajach prowiant dostarcza kurier. U nas potrzebni są poseł, policja, karetka, minister, prokurator, Telewizja Republika i potencjalnie straż pożarna.
Jest jednak w tej historii coś budującego. Antoni Macierewicz ma 78 lat i nadal dysponuje energią człowieka, który właśnie odkrył, że świat jest źle urządzony i zamierza go natychmiast poprawić. Wielu ludzi w tym wieku denerwuje się, kiedy pilot do telewizora leży nie tam, gdzie powinien. Macierewicz jedzie przez Warszawę z torbą jedzenia, szturmuje bramę, sprawdza mundury policjantów, organizuje aprowizację i rozważa rozwiercenie zamków.
Gerontologia powinna go badać. Być może tajemnica długowieczności nie tkwi w diecie śródziemnomorskiej, ruchu i czerwonym winie. Być może wystarczy przez pięćdziesiąt lat być przekonanym, że za każdymi zamkniętymi drzwiami coś knują.
Dzięki temu człowiek nigdy nie traci motywacji, żeby wstać rano. A jeśli drzwi rzeczywiście są zamknięte, zawsze pozostaje wiertarka.

Dodaj komentarz