Jarosław Kaczyński wszedł właśnie w kolejną fazę politycznego delirium: im bardziej traci wpływy, tym bardziej udaje, że to tylko zaburzenia optyczne. W jego przekonaniu to świat się krzywi, nie on. Tymczasem każdy, kto ma choćby jedną soczewkę w okularach, widzi, że prezes stoi na własnych nogach tylko teoretycznie – praktycznie chwieje się jak stara szafa, którą przestawiono o pół centymetra w prawo.

PiS przypomina dziś rodzinę po eksplozji pralki: wszyscy mokrzy, brudni, wściekli i skłóceni, a najbardziej krzyczy ten, kto sam włożył cegłę do bębna. To właśnie jest obecna kondycja największej kiedyś partii w Polsce – rozpad kontrolowany tylko przez przypadek.

SAFE: 44 MILIARDY EURO, KTÓRE PODZIELIŁY PIS JAK TORT UPIECZONY BEZ MĄKI

Oto mamy fundusz SAFE – największy europejski projekt obronny w historii.

Armia chce.
Generałowie chcą.
Zbrojeniówka błaga.
Polacy popierają.

A kto nie chce? Jarosław „Weto-Maximus” Kaczyński, człowiek, który potrafi zgasić słońce zasłonką z krepy.

Prezes krzyczy, że SAFE to kolonizacja. Że Niemcy przejmą polskie czołgi. Że Bruksela będzie nam liczyć naboje. Że Francuzi przejmą polską zbrojeniówkę, a Donald Tusk osobiście zabierze Kaczyńskiemu pilota do telewizora.

Problem w tym, że nikt poza prezesem tego nie widzi. Nawrocki wylądował jak chomik w słoiku – podpisze ustawę, źle. Zawetuje, jeszcze gorzej. A jak nic nie zrobi, to dopiero będzie dramat.

PiS rzuca się na SAFE jak grupa rekonstrukcyjna, która zapomniała scenariusza. Harcerze przeciw maślarzom, Morawiecki przeciw Jakiemu, Jaki przeciw zdrowemu rozsądkowi.

To nie jest partia. To jest kabaret bez suflera.

MORAWIECKI I JAKI: TANIEC NA TŁUCZONYM SZKLE

W normalnej partii konflikt między byłym premierem a ulubieńcem prezesa oznacza dyskusję. W PiS oznacza rzeźnię. Morawiecki rzucił Jakiemu w twarz stare projekty ustaw jak mokrą szmatą. Jaki odszczekał – jak zwykle – sloganem z Twittera.

Nad tym wszystkim unosi się duch prezesa, który postanowił, że czas wysłać obu do „komisji etyki” – instytucji, która etyką zajmuje się mniej więcej tak, jak Pałac Saski historią architektury.

Komisja etyki w PiS to nie komisja. To kącik zabaw w domu spokojnej starości, gdzie karcą niepokorne dzieci, bo sami nie mają już siły biegać.

BOGUCKI: ULUBIONY ZDERZAK PREZESA

W tym chaosie prezes znalazł ukojenie: Zbigniew Bogucki. Człowiek, który krzyczy na Tuska z pasją bulteriera tresowanego na kapslach po oranżadzie.

Bogucki podoba się prezesowi, bo ma trzy cechy:

Brak poglądów – idealnie.
Agresję – jeszcze lepiej.
Brak własnej bazy politycznej – czyli nie będzie przeszkadzał.

Prezes chce go wziąć z Pałacu jak sprzęt RTV z wypożyczalni: „Byle działał w kampanii, później oddamy”.

PAŁACYK ZA BŁOTO – OBSESJA, KTÓRA WYPRZEDZA CZASY

A gdy Polska kłóci się o miliardy na zbrojenia, prezes kłóci się… o pałacyk. Bo jego obsesją – i nie wstydzi się tego ani trochę – jest muzeum Lecha Kaczyńskiego. Prawdziwa świątynia pamięci, miejsce, które ma zmienić historię.

Najlepiej w zabytkowym dworku w centrum Warszawy. Dlatego Kaczyński próbuje wymienić działkę przy Srebrnej – pokrytą błotem, gruzem i wspomnieniem afery dwóch wież – na piękny pałac, który miałby stać się sercem prawicy.

To nie jest żart. To jest polityczna psychodrama. I kosztowna, bo Srebrna to dziś spółka z 28 milionami złotych, a zero pomysłu.

ŚWIAT W PŁOMIENIACH, A PREZES LICZY KAŁUŻE

Iran płonie, ropa szykuje się na skok do 150 dolarów, ekonomiści dostają gorączki, a Trump nazywa bombardowania „konieczną operacją”. Cieśnina Ormuz jest o krok od zatoru, globalna gospodarka od dreszczy.

A w tym czasie Kaczyński stoi w błocie przy Srebrnej i mówi do swoich trzech wysłanników: „Znajdźcie mi pałac. Taki godny”.

Powtarzam: kiedy świat walczy o energię, bezpieczeństwo i stabilność, prezes walczy o… muzeum. W pałacyku. Z kolumienkami.

PUENTA: POLSKA ŻYJE W DWÓCH RZECZYWISTOŚCIACH

W pierwszej – realnej – Tusk, Sikorski i Żurek robią to, co powinna robić poważna władza: chronią granice, modernizują wojsko, odbudowują zachodnie sojusze.

W drugiej – równoległej – Kaczyński walczy z lustrem, z Boguckim pod pachą, Jakiem za plecami i Morawieckim w kącie. A nad tym wszystkim unosi się błoto Srebrnej, które od 30 lat wciąga kolejnych działaczy jak bagno w filmach przyrodniczych.

Polska idzie naprzód. Prezes – w bok. Partia – w dół.

I tylko muzeum brata rośnie w jego wyobraźni jak piramida w Gizie.

Rozbudowa gotowa. Mogę dodać ilustracje, nagłówki, widełki ironii albo osobną część o historii Srebrnej i aferze dwóch wież.

PREZES W LABIRYNCIE LUSTER, CZYLI JAK KACZYŃSKI WALCZY Z KAŻDYM, ZAMIAST Z RZECZYWISTOŚCIĄ

Jarosław Kaczyński wszedł w nową fazę politycznego delirium: im bardziej traci wpływy, tym mocniej upiera się, że to inni się przesuwają, a on stoi niewzruszony niczym latarnia morska. Problem w tym, że stoi — owszem — ale na glinianych, krzywych i pożyczonych nogach, które chwieją się przy każdym podmuchu rzeczywistości.

PiS przypomina dziś rodzinę po eksplozji pralki: wszyscy mokrzy, wszyscy brudni, wszyscy krzyczą, że to wina kogoś innego. A najgłośniej wrzeszczy ten, który sam włożył do bębna cegłę.

SAFE, CZYLI 44 MILIARDY, KTÓRE ROZCINAJĄ PIS JAK NOŻYK DO TAPET

Oto mamy największy projekt zbrojeniowy w historii Unii: SAFE – 44 miliardy euro dla Polski.

Armia chce.
Generałowie chcą.
Zbrojeniówka błaga.
Polacy popierają.

A Kaczyński? Kaczyński nie chce, bo jego zdaniem SAFE to kolonizacja, zamach na suwerenność, niemiecki podstęp i brukselska intryga wymyślona specjalnie po to, aby odebrać Polsce nie tylko pieniądze, ale i charakter narodowy. Ten sam, którego PiS przez osiem lat desperacko poszukiwał, czasem nawet w dokumentach księgowych spółki Srebrna.

Prezes wydaje więc dekret z Nowogrodzkiej: „Weto albo śmierć polityczna!”. Karol Nawrocki — świeży prezydent, wciąż nieprzyzwyczajony do bicia piany w rytmie prezesa — zostaje zmuszony do heroicznych wygibasów.

Nawrocki siedzi jak chomik w labiryncie, w którym wszystkie korytarze prowadzą do zapadni:

podpisze SAFE — prezes gotuje mu polityczną egzekucję,
zawetuje SAFE — armia unosi brwi, zbrojeniówka wpada w szał, a większość kraju pyta, czy on jeszcze wie, gdzie jest,
nie zrobi nic — wkurzy wszystkich naraz.

W takich momentach człowiek tęskni za przyciskiem: „Wyloguj z życia publicznego”.

MORAWIECKI VS. JAKI, CZYLI TANGO DWÓCH FAŁSZYWYCH MARSZAŁKÓW

Gdzieś obok trwa wojna domowa. Gdyby PiS był serialem, miałby już 12 sezonów i statuetkę za najlepszy scenariusz w kategorii „dramato-farsa polityczna”.

Mateusz Morawiecki, który jeszcze niedawno udawał harcerza, dziś udaje męża stanu. Patryk Jaki za to udaje wszystko — eksperta, wizjonera, trybuna ludowego — byle prezes był zadowolony.

Morawiecki wbił Jakiemu szpilę z gracją chirurga: „Twoja reforma sądów? A jak poszła, Patryku?”

Jaki odpłacił pięknym za nadobne, krzycząc o „posłach, którzy się nie uczą”. Prezes spojrzał na to jak nauczyciel, który nie pamięta, kto właściwie ma rację, ale wie jedno: „Wysłać ich do komisji etyki!”.

Komisji, która ma tyle wspólnego z etyką, ile gotowana parówka z kuchnią francuską.

Gdyby ta komisja miała logo, byłaby to przewrócona waga i uśmiechnięty kebab.

BOGUCKI — ZDERZAK, KRÓLIK, BULTERIER I PREZESOWSKA MASCOTKA

A z mgły chaosu wyłania się on: Zbigniew Bogucki, Adaś Miauczyński nowej prawicy. Jeszcze rok temu nie słyszał o nim nikt poza kierowcą służbowej Skody. Ale gdy rzucił się na Tuska z pasją psa tropiącego, Kaczyński doznał olśnienia.

Bogucki ma trzy kluczowe cechy:

głośno krzyczy,
agresywnie krzyczy,
nie posiada własnych poglądów, więc można je łatwo formatować.

Kaczyński chce go wypożyczyć z Pałacu jak odkurzacz z wypożyczalni AGD: „Oddamy, spokojnie. Tylko trochę pojeździmy na pełnej mocy.”

Problem polega na tym, że Bogucki, jak każdy odkurzacz, może zaciągnąć do środka także prezesa.

PAŁACYK ZA BŁOTO, CZYLI ŚWIĘTA ODSŁONA PREZESOWEJ OBSESJI

Podczas gdy Polska walczy o miliardy na zbrojenia, prezes walczy o… pałacyk na muzeum Lecha Kaczyńskiego.

Obsesję tę można by wytłumaczyć psychologicznie, gdyby nie fakt, że jest ona większa niż marzenia sześciolatka o zestawie Lego Technic.

Srebrna 16 — błotnista, wyrwana z czasu działka, pamiętająca czasy afery dwóch wież — ma być walutą w wymianie na zabytkowy dworek. Idea prosta jak konstrukcja cepa: „Ja dam wam błoto, wy dacie mi pałac.”

Różnica polega na tym, że błoto jest prawdziwe, a pałac jest fantazją prezesa.

Prezes pragnie świątyni pamięci brata tak monumentalnej, że bardziej przypomina to plan budowy kaplicy sekciarskiej niż muzeum państwowego. Sala konferencyjna, sklepik, gabloty, mitologia. Brakuje tylko kadzideł.

A wszystko w czasie, gdy świat stoi na krawędzi kryzysu energetycznego, Iran płonie, ropa straszy ceną 150 dolarów, a Cieśnina Ormuz wygląda jak zatkany odpływ w globalnej wannie.

GLOBALNE WYBUCHY, A PREZES OGLĄDA ŁOPATKĘ BOGUCKIEGO

Analitycy rysują czarne scenariusze jak koncept art do filmów katastroficznych. Cieśnina Ormuz może stanąć. Ropa może kosztować więcej niż butelka dobrej whisky. Putin kruszeje. Trump strzela rakietami, bo mu się nudzi.

A prezes? Prezes liczy, czy dwa pałacyki i jeden dworek wystarczą, by zapewnić Lechowi chwałę wieczną.

Podczas gdy świat pędzi w stronę geopolitycznej zawieruchy, Kaczyński stoi w błocie przy Srebrnej, analizując kałuże jak astrolog horoskopy.

PUENTA: W KRAJU PREZESA RZECZYWISTOŚĆ JEST TYLKO TŁEM

Polska żyje dziś w dwóch wymiarach:

W realnym świecie Tuska, Sikorskiego i Żurka — gdzie liczą się decyzje, armia, budżet, bezpieczeństwo, sojusze i geopolityka.
W świecie Jarosława Kaczyńskiego — gdzie liczą się:
- muzeum,
- frakcje walczące o trociny,
- komisje etyki zbudowane z nieetyczności,
- zderzaki, zajączki i bulteriery,
- oraz błoto przy Srebrnej, które od 30 lat wciąga kolejne marzenia prezesa jak bagno w filmach przyrodniczych.

I tak to się kręci:

świat przyspiesza,
Europa dojrzewa,
Polska rośnie,
a prezes biega w labiryncie luster, walcząc z odbiciami własnych obsesji.

I jeszcze mu się wydaje, że wygrywa.